หัวข้อนี้น่าสนใจ

แต่แปลกดี!!!

เพราะเรามีจริต ตรงกันข้ามกับ อาจารย์ใน บทความนี้

* สำหรับตัวเรา ชอบปลีก ชอบความเงียบ ชอบอยุ่คนเดียว

ดังนั้น บางทีทำให้เราต้องหมั่นตรวจสอบกิเลสที่กำลังครอบงำตัวเองให้ดี

เมื่อเวลาที่มีโอกาสอยุ่ที่ที่ แยกจากสังคมอันวุ่นวาย เรากลับตกอยู่ในกิเลสอีกอย่างที่อยาก+ชอบอยู่เงียบ ไม่ต้องพูดคุย

การบ้านเราคือ ตัวเองสามารถไปวัด หรือป่า เขา ได้ ด้วยใจเป้นกลาง ไม่อยากซุกตัวอยู่งั้นตลอดไป

* และเวลาที่เราอยู่ในเมืองที่ๆมีคนเยอะๆ เราก็ต้องหมั่นสังเกตุกายใจให้ดี ว่าเราจะกระวนกระวาย อยากกลับบ้าน กลับที่ส่วนตัวเร็วๆ

การบ้านเราคือ เราต้องอยู่ในสังคมให้ได้ โดยไม่ถุกกิเลสครอบงำให้อยากหนี

นี้ล้วนเป้นโอกาสให้เราภาวนาทั้งสิ้น

แต่น่าแปลก ที่คนเรามีจริตต่างกัน

(เคยแลกเปลี่ยนกับเพื่อนก็แปลกใจ เพราะเพื่อนจะเหงา เมื่ออยุ่ที่เงียบๆเช่นวัด)