มิน่า ถึงมีคำพระท่านว่า ทุกมีไว้ให้รู้

ในบทสวดมนต์ เขียนว่า

"ความทุกข์ ที่ถูกกำหนดรู้ "

"คือปากประตู สู่พระนิพพาน"

จริง ให้เราทั้งหลายโปรดใช้ (ทุกข์)เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เข้ากระทบอารมณ์ให้โลภ ให้

โกรธ ให้หลง เป็นเครื่องภาวนาให้เกิดปัญญาเพื่อให้เห็นจิตเดิมแท้เถิด

วิธีการคือให้พากเพียร ภาวนา!

ให้แค่พากเพียรตามดูรู้กายใจไปเรือ่ยๆ ในประจำวัน

แทนที่จะเพ่งออกนอกตัวเหมือนเมื่อก่อน

อ่านอาจารย์เขียนแล้วนึกถึงคำสอนหลวงปู่ดูลย์ อตุโล ที่ว่า

"จิตที่ส่งออกนอก เป็นสมุทัย

ผลอันเกิดจากจิตที่ส่งออกนอก เป็นทุกข์

จิตเห็นจิตอย่างแจ่มแจ้ง เป็นมรรค

ผลอันเกิดจากจิตเห็นจิต เป็นนิโรธ"