โชคดีวันนี้ได้รับทราบถึงความกล้าหาญที่จะเผชิญหน้ากับความจริง สมกับเป็นโรงพยาบาลของกองทัพภาคที่ 3 ..นับถือ

อ.หนึ่งคะ ในสถาณการณ์หนึ่งที่เคร่งเครียด ทุกคนปฏิบัติหน้าที่ด้วยจิตวิญญาณ บนฐานแห่งความรู้และมีสติเป็นที่ตั้ง แต่บางครั้งก็พลาดครูต้อยเคยเห็นมาแล้ว และหากบุคคลนั้นกล้าพูดและยอมรับความผิดพลาด ทุกอย่างจบ และสยบปัญหาให้คลี่คลายด้วยดี กลับกลายเป็นความเห็ฯอกเห็นใจ แต่หากพลาดแล้วยังอ้อมแอ้ม ปิดบัง ปัดความรับผิดชอบ ความเป็นคนที่สมบรูณ์หายสิ้นไปจากความรู้สึกผู้ป่วย และญาติผู้ป่วยเลย

ไม่ต่างจากครูที่พลาดแล้วไม่ขอโทษลูกศิษย์ แต่ดันทุรัง เหมือนผู้อาวุโสเอ็ดลูกหลานว่า เอ็งเอามาวางเกะกะทำไม  แต่พอตัวเองพลาดกับหัวเราะหึๆ ว่า ข้าลองทดสอบดูซิว่าเองจะเห็นไหม   ...555+

ขอบคุณสาระที่ให้คิดค่ะ