น้องมัท คะ 

พี่ท้าวความนิดหนึ่งว่า ลูกชายมักจะ ลืมข้าวของหนึ่ง ลืมส่งการบ้านอีกหนึ่ง และที่บ่อย ๆ กว่านั้น คุณครูเกือบทุกชั้นจะ บอกเล่าให้พ่อแม่ทราบเสมอว่า เด็กชายภู เป็นเหมือน โต๊ะโตะจังเด็กหญิงข้างหน้าต่าง

คือ เขาจะมีเรื่องคิด ทำอะไรอยู่บนโต๊ะ เดินวนไปมา รอบ ๆ ห้องเรียนหรือห้องทำงาน แบบว่างานที่ครูสั่งในแบบเรียนน่ะ ทำไม่ค่อยทัน-เหลือสิบ-ยี่สิบนาที ค่อยทำ..เขาจึงทำไม่เสร็จ ส่วนนี้สำหรับเด็กคนอื่นคือคะแนนช่วย สำหรับเด็กชายภู คือคะแนนฉุด 

จนโตป่านนี้ ประถมสี่ แรก ๆ เขาไม่ชินกับครูนัก เขาก็ทำงานรูทีนเสร็จจนได้คะแนนเก็บใช้ได้ เวลาผ่านมา เมื่อคุ้นชินกับครู ทุกอย่างก็เหมือนเดิม ๆ

ล่าสุด วิชาคณิตศาสตร์ แว่ว ๆ มาว่า ที่เขาได้คะแนนหล่นลงมามาก เพราะไม่เขียน ไม่แสดงวิธีทำ เขียนแต่คำตอบ คำตอบถูกแต่-ครูจะให้คะแนนอย่างไรในเมื่อคำสั่งบอกว่า "จงแสดงวิธีทำ"

.......ตอบยาว.......

ตอนแรกพี่ก็คิดว่า คุณพ่อคงหมายถึง สติ consciousness ในเชิงภาวะรู้สึกตัว ไม่เบลอ (แซวลูกน่ะ)

ทักเขา เขาว่า เอาน่า ส่งจดหมายให้เจ้าตัวแสบก่อน

....จริง ๆ น่าจะเปลี่ยน เนื่องเพราะคำแทรกภาษาไทย แลคำสอน มันมุ่งไปทาง mindfulness อย่างที่น้องมัทเม้นท์นั่นแหละเน้อ....

ขอบคุณคำทัก ค่ะ เดี๋ยวให้เจ้าตัวคนเขียนมาแก้ไขบันทึกเอง ;P