ดีใจจังนายดำชม นาน ๆ จะได้ยินสักกะเขาสักที เล่นเอาเราตัวลอยเดินไม่ติดพื้นเลย

อ้อ ! ชื่นชมพี่ตาเหมือนกัน อยากบอกจากประสบการณ์ว่าหากเราผ่านงานวิจัยชิ้นแรกไปได้ ยิ่งกว่า “ยกภูเขาออกจากอก” ซะอีก และเรื่องดี ๆบรรเจิด จะรีบกันวิ่งมาซะจนไม่รู้ทำเรื่องไหนดี–อิ อิ โม้หน่อยน๊ะ แต่เชื่อขนมกินได้นิ ตอนนี้งานตัวเองเยอะเหลือเกินไม่มีเวลาทำงานวิจงวิจัยเลย ได้แต่คิดบรรเจิดไปงั้นแหละ –อิ อิ ไม่ใช่หรอกขอโม้อีก ผู้เขียนตั้งใจทำงานวิจัยปีละเรื่อง ปีนี้ตีพิมพ์ไปแล้ว เหลือก็แต่ปีหน้า เลยได้ใจมีเวลาอีกโข–อิ อิ

การเขียนบันทึกทำให้เป็นคนขี้โม้ (เรื่องจริง)ได้แฮะ