อ่านคำท่านแล้วซึ้งใจ น้ำตาเอ่อ

ไม่ใช่เพราะเชื่อโดยงมงาย

แต่เพราะเห็นตามจริงจากการปฎิบัติดู

การภาวนานำความสงบสุขมาให้สู่ตัวผุ้ปฎิบัติ แม้เพียงชั่วแวบสั้นๆอย่างเกินบรรยายจริงๆ

จึงยอมรับคำท่านที่ว่า "การรักษาศีล ถึงแม้นนับได้ช่วงเวลาร้อยปี ก็มิมีคุณค่าเท่ากับการ "ภาวนา" เพียงช่วงเวลานกกระพือปีก"

ชีวิตเราแค่ตอนนี้ยอมรับความเป็นจริง

เดินตามรอยเท้าพระพุทธองค์ เดินตามรอยที่พระสงฆ์ท่านเดินนำแล้ว

ก็เบาสบายลง

การยอมรับเป็นสิ่งสำคัญมาก มันจะลดการต่อต้านต่อสู้ภายในตัวเองได้