สวัสดีค่ะคุณ2. จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร

สงสารบุคลากรทางสาธารณสุขทุกฝ่าย

แต่ก่อนนี้ เราจะมีการให้ความนับถือคุณวุฒิกันตามลำดับ

สรุปคือเราจะเรียกแพทย์ว่า อาจารย์ทุกคำ

และแพทย์ ก็จะให้ความเอ็นดูพวกเรา

เห็นมาจากบ้านนอก ก็ให้กำลังใจ

บางครั้งชอบที่ให้เราพูดถึงเรื่องบ้านนอกนั้นให้ฟังด้วย

คงอาจเป็นระบบ ภาระกิจที่รับมอบหมายหรือเปล่าไม่ทราบ

ทำให้โอกาสที่จะพบกัน ช่างห่างไกลเหลือเกิน

การอบรมบคคลากร ก็ไม่เคยทำให้เราพบกันเลย คนละระดับกัน

จากนั้นมา ก็ห่างเหินกันมากขึ้นๆๆ

แต่ลืมกันไปว่า ในวังวนของงานสาธารณสุขนี้

สักวันหนึ่งเราก็ต้องเจอกัน

ขอบคุณค่ะ ที่ให้กำลังใจ และช่วยให้มุมมองที่ทำให้เกิดการเห็นใจกันทุกฝ่าย

ก็ขอให้บันทึกของพี่ในเรื่องนี้

จะได้มีส่วนให้เกิดความสมานฉันท์

อันอบอุ่นของเราชาวสาธารณสุขต่อไป

โดยให้มีความเห็นใจ และโอภาปราศัยกันกัน

เหมือนที่เคยเป็นมา

แล้วการดูแลผู้ป่วยด้วยจิตใจความเป็นมนุษย์

ก็จะได้ชัดเจนขึ้น

และเป็นความภาคภูมิใจของชาวสาธารณสุขตลอดไป