"เรื่องการแสวงหาความรู้" ผมจะเล่าให้ฟัง
            เมื่อสมัยผมเรียน อนุปริญญา ถึงปริญญาตรี ผมเป็นคนที่ได้เกรดน้อยมาก เพราะวิชาอื่นผมไม่ได้สนใจเลย ผมสนใจแต่วิชาที่ผมต้องการจะเรียนเท่านั้น ความคิดอย่างนี้มีทั้งผลดีและผลเสีย
           ผลดี จะมีความเชี่ยวชาญในสาขาวิชาที่ตัวเองชอบ ความเชี่ยวชาญมันไม่ได้ใช้เกรดมาบ่งบอก ความเชี่ยวชาญนั้นลึกถึงการเข้าไปในสายเลือด ซึ่งวัดกันไม่ได้ จะรู้ว่าเชี่ยวชาญหรือไม่ก็ต้องดูที่ผลของการปฏิบัติงาน ความสำเร็จของงานเพียงอย่างเดียวก็ไม่ได้หมายความว่าคุณเป็นผู้เชี่ยวชาญ แต่ความรวมถึง การมีความรู้ความสามารถ การประยุกต์ใช้ การถ่ายทอดความรู้ การแก้ปัญหาการเข้าใจปัญหา และการใช้วิธีต่าง ๆ เพื่อให้บรรลุตามเป้าหมาย ทั้งนี้ต้องรวมถึงจิตใจด้วย
           ผลเสีย อย่างแลกคือวิชาอื่น ๆ ไม่ได้เรื่องเลย ต่อมาคือ สาขาวิชาที่ตัวเองชอบก็ไม่ได้ดี เพราะศาสตร์ของการศึกษา นั้นควรจะต้องเรียนรู้ในหลาย ๆ ด้านควบคู่กันไป 
           การแสวงหาความรู้มีหลากหลายวิธี ซึ่งแต่ละวิธีก็ต้องปรับกระบวนไปตามธรรมชาติของวิธีการ วิธีการเป็นตัวช่วยให้การแสวงหาความรู้บรรลุ แต่สิ่งสำคัญในการแสวงหาความรู้ก็คือ การเอาใจใส่ลงไปในการแสวงหาความรู้นั้นด้วย 
           จึงอยากบอกว่า การทำอะไร จำเป็นต้องมองสิ่งรอบข้างที่เกี่ยวข้อง การตั้งใจทำ การทำด้วยใจ ควบคู่ไปกับหลักการและทฤษฎี และตามจารีตนั้น เป็นสิ่งที่ประเสริฐ ความรู้ความสามารถและความดีก็จะอยู่กับตัวตลอดเวลา