อาจารย์ครับ..

ผมเพิ่งเดินทางไปเชียงใหม่รอบสองเมื่อสองวันก่่อน และเลยไปเชียงราย ด้วยภาระกิจว่าด้วยการงานครับ...

ผมยังสดชื่นเสมอครับ เเม้ว่าช่วงระหว่างเดินทาง หรือแม้แต่เหตุการณ์ต่างๆที่เข้ามากระทบอาจทำให้สั่นคลอนไปบ้าง

เรื่องข้อสอบ...ไม่ว่าจะเปิดหนังสือ หรือ ไม่เปิด ไม่น่าจะใช่ประเด็นนะครับ ผมมองไปถึง วุฒิภาวะ - วิธีคิด ของนักศึกษาที่จัดการกับปัญหาในครั้งนี้ รวมถึง "สถานะของ นศ." ที่เป็น คุณครูที่มาเพิ่มวิทยฐานะ

น่าเป็นห่วงนะครับ

---------------------------------------------------

ปัญหาที่เกิดขึ้น ...(ตรงนี้ผมเขียนรวมๆนะครับ) หากเราวิเคราะห์กันให้ดีแล้ว หลายๆปัญหาเป็นปัญหาของคนอื่นที่เราเก็บมาขบคิดซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า ทำร้ายความรู้สึกที่ดีของตนเอง ลดภูมิคุ้มกันจิตใจลงไปเรื่อยๆ

อาจารย์ได้เข้าไปเกี่ยวข้องกับ "กรรมของระบบ"ที่เราต้องยอมรับความจริง ตอนนี้ก็คงอยู่ที่จิตสำนึกของผู้คนว่าเราจะร่วมรับผิดชอบสังคมกันได้แค่ไหนอย่างไร?

ความจริงที่เราพบเจอ ก็คือว่า การศึกษาทำให้คนเราพอกพูนอัตตามากขึ้น,การศึกษาทำให้เราขัดเเย้ง แปลกแยกมากขึ้น การศึกษาดึงคนให้ห่างจากรากของตนเองมากยิ่งขึ้น...

ปริญญา กับ จิตสำนึก เดินห่างออกจากกันไปเรื่อยๆ เมื่อสังคมเราติดเชื้อโรค  ความรู้กลับไม่ได้เอื้อให้สังคมดีงาม แต่ความรู้ถูกใช้เป็นจำเลยในการแสดงอำนาจเหนือผู้อื่น สร้างความสัมพันธ์เชิงอำนาจให้เกิดช่องว่างในสังคมมากขึ้น..ระหว่าง ผู้รู้ - ผู้ไม่รู้ ,ผู้มีการศึกษา - ไม่มีการศึกษา

ปัญหาที่เกิดจากการศึกษาเหล่านี้ ...ผมคิดว่า เป็นมะเร็งในสังคมไทยที่หลายคนคิดไม่ถึงนะครับ

---------------------------

ให้กำลังใจอาจารย์นะครับ...มีโอกาสผมเดินทางไปเชียงใหม่ คงมีโอกาสได้สนทนาแลกเปลี่ยนกันบ้างนะครับ

:)