พ่อผมสอนตั้งแต่สมัยเด็กๆ สักตอนอายุสัก ๑๒ ขวบคงได้ ว่า

ในสังคมนี้มีคนประเภทไม่รู้ไม่ชี้ อยู่มากมาย ปล่อยเขาไปเถอะ อย่าไปกวนเขาเลย เขาอยู่ดีของเขาแล้ว

เราควรค้นหาคนที่รู้แล้วชี้ ที่มีอยู่บ้างไว้เป็นครูเรา

พยายามไปคุยกับคนที่รู้แต่ไม่ชี้ เราจะได้ความรู้จากเขา

แต่ ให้หลีกคนที่ไม่รู้แล้วชอบชี้ให้ไกลๆเลยครับ

ผมไม่ค่อยเข้าใจหรอก มานึกออกตอนหลังนี่เองครับครูบา ว่าปัญหาสังคมมันอยู่ที่คนกลุ่มนี้จริงๆ