สวัสดีค่ะอ.พรรณา

เห็นคอมเม้นท์ของอาจารย์แล้ว...ยิ้มแป้นเลยค่ะ เพราะเหมือนที่คิดไว้เลยค่ะ..... การรับคือการรู้จักให้ที่ยิ่งใหญ่....

ตอนเด็ก ๆ มีข้างบ้านซึ่งเขาเป็นคนงานก่อสร้าง ซึ่งแม่จะช่วยเหลือเขาตอนที่ขัดสนเรื่องเงินทอง  เมื่อเขากลับบ้านที่ต่างจังหวัด ก็จะนำปลาร้ามาฝาก ซึ่งครอบครัวของเราทานไม่เป็น แต่แม่ก็จะรับไว้ ขอบอกขอบใจ จากนั้นก็นำไปให้คนงานในบ้านต่อ คนไม่มีรากก็แปลกใจ..บอกแม่ว่า ไปรับปลาร้ามาทำไม ไม่กินก็บอกเขาไป เพราะรับมาแล้วก็ต้องไปให้ต่ออีก...ไม่เข้าใจเลย..

แม่บอกว่า...เขามีน้ำใจต้องรับไว้ อย่าทำให้เขาเสียหน้า อีกอย่างปลาร้านี้ก็สามารถให้ต่อคนที่กินเป็นได้ด้วย ไม่เสียของ...

บทเรียนที่แม่สอนไว้...ก็เพิ่งจะมาแจ่มชัดเอาในคราวนี้เองค่ะ

ขอบคุณค่ะ มีความสุขและร่ำรวย มีสุขภาพดีนะคะ

(^__^)