อืมม์...เรื่องระบบคิดนามธรรม(อันเนื่องด้วยมโนธรรมขั้นสูง)นี่เราก็นึกออกเห็นภาพตามไปด้วยเลย    ตรรกะ(วิธีคิดและการลงข้อสรุป)นี่เรื่องใหญ่เลยนะ  เราฝึกเด็กๆเรื่องนี้บ่อยๆเพราะเราอ่อนด้อยเรื่องนี้แหละ  เด็กๆคงรำคาญเราน่าดูแต่เราทำใจได้ 

อย่าว่าแต่เรื่องใหญ่ๆเลยนะ เอาพื้นฐานอย่างเรื่องส่งงานบนโต๊ะ วิธีวางงาน การเลื่อนชิ้นงานที่ส่งมาก่อนหน้า การหันหัวชิ้นงานอย่างเหมาะสม  การตั้งป้ายให้ถูกที่  การยืนใน space ในแบบต่างๆ  ฯลฯ มันสื่อความหมายและส่งผลกระทบ รวบถึงผลสืบเนื่องทั้งสิ้น แต่เด็กน้อยคนเหลือเกินที่จะคิดไปถึง ที่สนุกกว่านั้นคือการสื่อสารซึ่ง(เกือบ)ทุกคนคิดว่าไม่เห็นจะต้องสอน  ขืนมัวแต่สนใจเรื่องเล็กๆน้อยๆก็พอดีไม่ต้อง"สอน"กัน คือแค่แปลจากการฝึกเป็นการสอนก็จบแล้วอะ   เราอธิบายลำบากเหมือนกัน และขืนอธิบายทุกคนก็คงไม่เป็นอันฝึก 

เราก็เลยจับไปทำงานทุกงานที่เราเข้าไปเกี่ยวข้อง  ฝึกการสื่อสารทุกรูปแบบ ชุดหลังนี่ยากหน่อยเรื่อง eye contact  และสกรีนคุณสมบัติพื้นฐานอย่างง่ายๆจากการ"ไม่เอา  ไม่รับ  ไม่กิน"  น้ำหยดเดียวเราก็ไม่ให้แตะ  ถ้าทำได้  เราอัญเชิญไปเป็นหัวหน้าหมดเลย  พวกเค้าเป็นหัวหน้าได้ดีจริงๆนะ  การไม่มักได้ทำให้เค้ามีตบะ  และตบะชุดนี้และจะพัฒนาไปเป็นบารมี คนที่มีบารมีดี วาสนาจะตามมาเอง ตกลงว่าหลับยังอะ  นี่ยังไม่ถึงข้างหลังภาพเลยนะ  แค่ข้างหน้ากับข้างๆเอง ... อิอิอิ

ยังไงก็ขอบคุณที่ออกมาคุยกันหน้าบ้านนะบัดดี้  เราก็ออกมาต้อนรับหน้าบ้านด้วยความเต็มใจ   ถึงแม้จะมีเวลาจำกัดมากอย่างที่เห็น  วันนั้นเรายังไม่ได้นอนเลยนะนั่น  และขอบคุณมากที่บอกเราเรื่องบันทึกน้อง   บอกแล้วว่าเราต้องหาจนเจอ  และที่เจอต้องเป็นของจริง  บัดดี้อ่านแล้วใช่ไหม  มิตรแท้ยังมีอยู่จริง กัลยาณมิตรที่แท้ก็มีอยู่จริงเหมือนกัน   ตานี้เชื่อเรายัง    : )

อ้อ..  วันโน้นบนนั้นนะเราไม่ลืมหรอก เพราะปีนขาแทบขวิด ถ้าแปลงร่างได้เราคงร้องมอๆๆๆไปแล้ว  ขนาดระดับบนนะนั่นนะ  แต่เอาเฮอะ ถ้าคิดแบบผ้าห่มกับช้อนซ่อมอย่างนั้นได้  ก็ไม่แปลกใจหรอก ชักเห็นด้วยกับบัดดี้แฮะ ไม่ใช่แค่ถามว่าคิดได้ไฮ  แต่ต้องถามว่าใช้อะไรคิด 
 ที่เรากลัว..คือกลัวเค้าตอบว่าใช้อย่างเดียวกับที่เราคิดว่าเค้าคิดอะแหละ  ...น่าหวาดหวั่นมากนะบัดดี้... อิอิอิอิ