สังคมไทยตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันทุกวันนี้ สิ่งหนึ่งที่ยังเป็นวิถีชีวิตของคนในสังคมที่น่ายกย่องนับถือ ชมเชย และน่าส่งเสริมให้มีตลอดไปคือการที่คนในสังคมรู้จักมีการให้และมีการแบ่งปัน ทั้งที่เป็นการให้และการแบ่งปันในสิ่งที่เป็นนามธรรมและเป็นรูปธรรม อีกทั้งมีความสามัคคีช่วยเหลือกัน เช่น เราขับรถไปติดหล่มไม่สารถจะขับรถขึ้นมาจากหล่มนั้นได้ ก็จะมีคนมาช่วยเหลือให้รถของเราและเราพ้นจากทุกข์ที่ติดหล่มนั้นไปได้ หรือแม้แต่จะสร้งมัสยิดหรือสร้างวัดในแต่ละครั้งนั้น ชาวบ้านหรือคนในสังคม/ชุมชน จะร่วมมือร่วมใจช่วยเหลือกันคนละเล็กละน้อยทั้งกำลังทรัพย์กำลังกายในการจัดสร้าง เพื่ออะไร! ก็เพื่อความสุข ความสบายทางใจที่คนเหล่านั้นจะได้รับ  ดังน้นสิ่งๆนี้ ก็เป็นอีกประการหนึ่งที่เห็นได้ชัดในสังคมไทยที่น่าชื่นชม