วัดดีเจ้า! แม่ต้อย วันนี้เป็นวันที่คิดถึงแม่ต้อยและ Boss ตี้สุดเลยเจ้า

เพราะว่า ปัญญาน้อยๆๆ ของหนู(ที่งามๆๆ ที่สุดเจ้า...นั่นแหละ..คนนั้นแหละ)

หลัง จากที่เห็นด้านมืดของตัวเอง ก็พบว่า ผัสสะ ของข้าเจ้า ก็เปิด (เปิดอย่างแท้จริง) ได้เกิดการตกตะกอนเป็นองค์ความรู้ที่ติดอยู่ในตัว แบบ สลัดๆๆก็ไม่หลุดจากขมอง..สมอง ของหนูเลยเจ้า... เข้าใจ ...และ

ภาพที่หนูมองเห็น หนูเห็นความงดงามของผู้ให้ ที่หนูรับรู้ได้ว่า เปิ้นเป็นผู้ให้ที่อดทนแต้ๆๆ เปิ้นให้สิ่งที่ดีที่สุดแก่หนูโดยบ่มีเงื่อนไข..หนูรู้สึกสำนึกในบุญคุณ และรู้สึก รักแม่ต้อย รักผ.อ.มากๆๆและ รักพี่ๆๆอาจารย์ทุกๆๆคน และที่สำคัญหนูเห็นทิศทาง และ

หนูเิ่พิ่งจะมีเป้าหมาย(กับเขาบ้าง) เป็นครั้งแรกในชีวิต..ที่มันชัดเจนเหลือเกิน..

เป้าหมายของหนูในชีวิตนี้่มันยิ่งใหญ่และสำคัญมากๆๆ ค่ะ และที่สำคัญเป้าหมายนั้นเราทำเพื่อ ประโยชน์..ของเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน..และ ต่อสังคม...อีกมากมาย..

...อิ อิ อิ.. แม่ต้อยเจ้าหนูตาสว่างแล้ว เห็นเป้าหมายแล้วชัดเจนที่สุด (เื่มื่อเราตัดคำว่าแพ้/ชนะ ออกไป)

ต่อจากนี้ไปแม่ต้อยจะบ่ได้เห็นหนู หอบของพะรุงพะรัง เช่น หนังสือ,ตำรา,ของพะรุง พะรัง มาที่ทำงาน หื้อ แม่ต้อยแอบคิดในใจว่า มันหอบอะหยังมาบะล้ำบะเหลือ อีกแล้ว เจ้า....หนูจะมาพร้อมกับ ความนิ่งและช้าลงที่ระลึกได้ค่ะ จะ.. บ่เร็วเหมือนลิงน้อยอย่างที่เคยเห็น..

รัก แม่ต้อยและผ.อ.และทุกๆคน ...แต่อย่างไรก็ตาม หนูก็ขอยืนยันว่า เมื่อใดก็ตามที่หัวใจ เปิดทั้งผู้ให้และผู้รับ ..เมื่อนั้น..จะสัมผัสได้กับบรรยากาสของการเรียนรู้ ที่อบอุ่น ซึ่งทุกอย่างตั้งอยู่ บนพื้นฐานของความรักที่ให้โดยไม่มีเงื่อนไข ความเข้าใจ ความไว้วางใจเชื่อใจ จาก ผู้ให้.....ผู้รับที่มีบริบท Bornding อย่างหนู็ ...ก็จะเกิดการเรียนรู้ที่ใช้ การฟังอย่างลึกซึ้ง เรียนรู้ด้วยหัวใจที่อยากเรียนและสมองที่คิดเป็น....วันนี้ ได้รับคำชื่นชม ดีๆๆ จากอาจารย์ที่ลงฝึกเยี่ยมสำรวจ..ก็ทำให้หวลคิดถึงผู้ที่จุดประกาย ผู้ที่ให้ความรัก ปราถนาดีแก่ตัวเรามากๆๆ ..หนูจึงบอกพี่ๆ เขาไปว่า หากจะชื่นชมหนู ขอให้บอกแก่ครูๆ ของหนู (อ.หมู,อ.ผิง) และ คำชมนั้นจะถูกส่งต่อไปยังผู้ที่ปิดทองหลังพระ ที่เป็นหลัง หลัง อีกที จริงๆๆ...ขอก้มกราบงามที่ตัก..แม่ต้อย..เจ้า...