สวัสดีครับคุณ add

มนุษย์เรามักจะไม่ได้สนใจสิ่งที่เราเห็นอยู่ทุกวัน เราไม่ค่อยใส่ใจในรายละเอียดของชีวิตคนที่เรารัก เพราะเราชินกับภาพที่เราเห็น วันใดที่เราไม่เห็นเราจึงจะระลึกทบทวนว่าเรายังไม่ได้ทำสิ่งนั้นสิ่งนี้ บทความชิ้นนี้ของผม เขียนมอบให้กับป๋าเมื่อตอนป๋าอายุครบ ๖๐ ปี และแจกเป็นที่ระลึกในงานเพื่อเตือนผู้อ่านให้รีบเอาอกเอาใจพ่อแม่ที่ยังมีชีวิตอยู่ ทำทุกสิ่งที่ท่านต้องการ ก่อนที่จะไม่มีท่านให้เราได้ตอบแทนพระคุณ ครับ ตอนนี้ทำใหม่มีบทความใหม่ตอนป๋าครบ ๘๐ ปีด้วย ขนาด ๙๐ หน้าเตรียมไว้แจกเป็นที่ระลึกในงานเพียง ๒๐๐ เล่ม แต่กำลังจะทำลงแผ่นซีดีแจกเผื่อขาดเผื่อเหลือด้วยครับ