สวัสดีค่ะ

* ยินดีกับเด็กและครูแป๋มที่มีวาสนาได้มาพบกัน

* แล้วเราจะรู้สึกปลื้มใจกับเด็กๆ เหล่านี้ในวันหน้าค่ะ

* ครูพรรณา เคยได้รับน้ำใจกพวกเขา..หลายสิบปีมาแล้วที่น้ำท่วมตลาด...เราต้องเดินลุยน้ำเข้าบ้านระยะทางไม่ต่ำกว่า 100 เมตร แต่ปัญหาคือลังหนังสือที่เราขนมาจากกรุงเทพฯ ในคืนวันนั้น..เมื่อรถประจำทางจอดเรากะว่าจะฝากหนังสือไว้กับชาวบ้านแถวนั้นแล้วรุ่งเช้าจะถ่อเรือมานำกลับบ้าน...พอรถจอดเด็กๆ วัยรุ่นกลุ่มหนึ่งก็เดินผ่านมา และมีคนหนึ่งหันมาเห็นครู...เขารีบร้องบอกเพื่อนๆ พร้อมกับถามไถ่ว่ามีอะไรให้ช่วยบ้างครูก็ว่าไม่มีหรอกขอบใจนะ...แต่เขาเห็นสิ่งของที่เด็กท้ายรถโดยสารขนลงมามีชื่อครูด้วยเขาจึงถามอีก  ครูก็บอกเจตนาและวิธีนำกลับของครูให้เขาแล้ว...เขาบอกว่าพรุ่งนี้ครูจะได้ไม่ต้องแบกลงเรือ...ตกลงคืนนั้นพวกเขาแบกกันคนละลังลุยน้ำไปส่งครูถึงบ้าน

* คนเก่งก็มีนะคะที่ช่วยครู... ชื่นชมในความเก่งของเขา...แต่ความประทับใจและชื่นใจมีน้อยเหลือเกิน..ทำไงได้วัฒนธรรมความเอื้อเฟื้อและอ่อนน้อมถ่อมตนยังฝังรากลึกอยู่ในหัวใจครูนี่นะ...ขนาดฝรั่งยังชอบเลย...แปลกนะแอ้บเปิ้ลไม่ชอบ...อิอิ

* สุขกายสุขใจนะคะ

* สุขกายสุขใจนะคะ