วรรคทอง ;

*** พิศมือก็มืองาน คือมือกร้านใช่กรีดกราย จอบเสียมสาก ระคาย ลบลายเส้นวาสนา

*** พิศผิวก็ผิวเผือด ไร้เลือดฝาดจะพึงชม ผ่านฝนทนแดดลม มาหลายชั่วฤดูชิน พิศตาก็ตาช้ำ น้ำตากล้ำไว้กลืนกิน ซ่อนหน้าน้ำตาริน กี่ร้อนหนาวพราวน้ำตา

**** พิศชีพก็ชีพชั้น- กรรมาชีพขาดยุ้งฉาง ด้อยเปลี้ยเสียทุกทาง ท้อรันทดไม่สดใส พิศโครงก็โครงผูก- กระดูกโครงทุกคราวไป ประจักษ์ประจานใจ คือภาพใดในแผ่นดิน