ความจริงสมาธิ คือความตั้งมั่นของจิต ส่วนการนั่งเพื่อที่จะทำให้จิต

เกิดความตั้งมั่นหรือความสงบนั้นก็เป็น วิธีการหนึ่งในหลายวิธีของผู้ปฏิบัติธรรม การปฏิบัติธรรมทำสมาธิของพุทธนั้น ปฏิบัติตามมรรคทั้ง

๗ องค์ซึ่งเป็นตัวเหตุ มรรคองค์ที่ ๘ เป็นตัวผล    ส่วนการนั่งนั้นท่านกำหนดให้นั่งเท้าขวาทับเท้าซ้าย เรียกว่านั่งคู้บัลลังค์ ทำให้การนั่งมีฐานที่มั่นคง จะนั่งไ่ด้ตามกำหนดที่เราตั้งใจ ซึ่งก็ไม่ได้กำหนดตายตัว แล้วแต่ สภาพร่างกายของผู้ปฏิบัติ หากสุขภาพไม่ดี

ร่างกายไม่เอื้ออำนวยก็ใช้อิริยาบถตามเหมาะควร จะนอนทำก็ได้ ไม่ผิดอะไร การนั่งเพื่อจะทำให้เกิดความสงบ ที่คนส่วนใจเข้าใจว่านั่งสมาธิ

นั้นความจริงไม่ใช่หลักเอกของพุทธ ของพุทธต้องปฏิบัืติตามอาริยมรรค

มีองค์แปด เริ่มจาก..สัมมาทิฏฐิ (ความเห็น) สัมมาวายามะ (ความพยายาม) สัมมาสติ(ความรู้ตัว)  (สัมมา=ความถูกต้อง,ถูกถ้วน)สามองค์นี้้้เป็นตัวแวดล้อมขับเคลื่ิอนเกื้อหนุนให้   สัมมาสังกัปปะ(ความคิด)  สัมมาวาจา (คำพูด)

สัมมากัมมันตะ(การงาน) สัมมาอาชีวะ(อาชีพ)ให้ ถูกตรงเป็นสัมมา(ถูกถ้วน-เหมาะควร )ยิ่งขึ้นๆตามลำดับของศีลที่เราตั้งใจสมาทานปฏิบัติ 

จนส่งผลให้เกิด ผลคือความตั้งมั่นของจิต คือสมาธิ แล้วจะเกิดปํญญา

(ความรู้ตามเหตุตามผลที่เราทำมา) ส่วนการนั่งนั้นก็มีประโยชน์หากเข้าใจถูกต้อง ใช้นั่งทบทวนพฤติกรรมของเราที่ผ่านมา เรียกว่าใช้สติหยั่งรู้อดีต ตรวจทาน กาย วาจา ใจ ของเรา ว่าผิดพลาดบกพร่องตรงไหน จะได้ปรับแก้ไขได้ หรือจะใช้นั่งเพื่อการพักผ่อนก็จะดีเยี่ยม เพื่อเสริมพลังจิตให้แข็งแรง  ..ธรรมรักษา