ความเห็น 1055545

เป็นลูกน้องให้เป็น

พจน์
IP: xxx.157.44.254
เขียนเมื่อ 

บัณฑิต..ข้าราชการ

เรียนมา ก็แสนยาก

แสนลำบาก เป็นหนักหนา

เรียนจบ ครบเวลา

ก้าวออกมา หางานดี

ได้เข้า ราชการ

แสนเบิกบาน ใจสุขี

ด้วยอุ ดมการณ์มี

ทำหน้าที่ ดีทุกคน

เวลา พาก้าวผ่าน

เมื่อทำงาน พาลสับสน

ลืมค่า วิชชาตน

ยึดอัตตา พาทุกข์ใจ

รักตัว กว่ารักงาน

เริ่มจะพาล ค้านเงื่อนไข

รักตัว กว่ารักใคร

ไม่รู้จัก สามัคคี

บัณฑิต คิดกลายพันธุ์

ไม่สร้างสรรค์ พลันหมดศรี

ปัญหา บรรดามี

เพราะคิดชั่ว ด้วยตัวทำ

หันมอง ใจของตน

มองเห็นคน ช่างน่าขำ

เตือนใจ ไม่ลืมคำ

“ข้าราชการของบ้านเมือง”

...................................................

เพียงสมมุติ

อันโลกนี้ ที่เห็น เช่นละคร

แสนยอกย้อน เย้ายวน ให้ชวนฝัน

สวมหัวโขน หันหน้าเข้าหากัน

แยกเขี้ยวฟัน หน้ากาก ก็มากมี

โลกสร้างงาน การใด ไว้สมมุติ

ที่สูงสุด ฝันใฝ่ในวิถี

มุ่ง “ทำงาน เพื่องาน” แต่การดี

งานทวี ดีก็เพิ่ม เติมต่อมา

เมื่อวาระ มาถึงซึ่งชีวิต

ฝากการกิจ ให้ใคร ได้รักษา

งานของโลก ไม่โศกเศร้า เบาปัญญา

ทิ้งเวลา ความคิดยึดติดงาน

เรานี่หรือ คือคนเก่ง ที่เบ่งได้

เรานี่หรือ คือใครใคร ได้กล่าวขาน

เรานี่หรือ คือคนสร้างผลงาน

เรานี่หรือ คือ สังขารอัน ผุพัง

ผูกน้ำใจ ไมตรี ทำดีไว้

ฝากรอยให้ เยาวชนคนรุ่นหลัง

เมื่อเหนือฟ้า ยังมีฟ้า หาจีรัง

ก็อย่าพลั้ง เผลอไป ในโลกธรรม