มาตรา 13 ของพระราชบัญญัติว่าด้วยการขัดกันแห่งกฎหมาย  พ.ศ. 2481  เป็นบทบัญญัติที่เกี่ยวกับการทำสัญญาครับ   โดยเป็นบทบัญญัติที่ช่วยให้ทราบว่าจะนำกฎหมายใดบังคับกับสัญญานั้น  ในกรณีที่คู่สัญญาไม่ได้มีการตกลงกันเอาไว้แต่แรก

ส่วนมาตรา 13  วรรค 2   ในส่วนที่เกี่ยวกับ "กฎหมายที่ใช้บังคับต่อผลแห่งสัญญาหรือกฎหมายแห่งถิ่นที่จะพึงปฎิบัติตามสัญญา" นั้น  เป็นกรณีที่สืบเนื่องมาจากการสัญญาที่ได้ทำขึ้นโดยบุคคลที่อยู่ห่างกันโดยระยะทาง  ซึ่งโดยปกติจะถือให้ใช้กฎหมายของถิ่นที่คำบอกกล่างสนองไปถึงผู้เสนอ  แต่ถ้าหากไม่ทราบ   กฎหมายก็กำหนดให้ใช้กฎหมายที่ใช้บังคับต่อผลแห่งสัญญา  ยกตัวอย่างเช่น  สัญญาว่าจ้างให้ต่อเรือ  ถ้าพิจารณาจากเงื่อนไขตามที่กำหนดไว้ในมาตรา 13 ทั้งวรรค 1 และ 2 แล้วไม่อาจทราบว่าจะใช้กฎหมายใดบังคับ  ในกรณีนี้  ต้องใช้กฎหมายที่อู่ต่อเรือตั้งอยู่  เพราะเป็นที่มีการบังคับใช้ให้ปฎิบัติตามสัญญา