ขอบคุณมากๆครับพี่สาวคนหนึ่ง บทความบทนี้อยากจะสื่อให้เห็นทุกคนเห็นว่า ชีวิตคนเรามันสั้นนักหากเราไม่คิดที่จะทำอะไรให้กับคนที่เรายังรักยังหวงและห่วงอยู่ แล้วเมื่อถึงวันนั้นของเรา เราเองนั่นแหล่ะจะเสียใจที่ได้แต่คิดที่จะทำแต่ไม่ได้ทำอะไรอย่างที่คิดเลย และคนที่ผู้เขียนรัก หวง และห่วงคือคนที่อยู่ข้างหลัง ที่จะต้องตกอยู่กับกระแสนิยมของวัตถุ อำนาจเงินตราและปล่อยให้อาชีพที่มีคุณค่าเป็นแค่เครื่องมือหาเลี้ยงชีพด้วยวัตถุนิยม หากเป็นเช่นนี้แล้วจะมีชีวิตอยู่เพื่ออะไร ลองตั้งสมาธิ แล้วนึกดูสิว่าในชีวิตของเราเรา "มีชีวิตอยู่เพื่ออะไร" ถึงเวลาแล้วหรือยังที่จะทำอะไรโดยที่ไม่หวังสิ่งใดตอบแทน