ผมเองก็เคยมี"เจ้ามอมแมม"เหมือนกัน มันชื่อ"มอมแมม"จริงๆ แล้วมันก็"มอมแมม"เหมือนชื่อมันอีกด้วย เป็นเพศเมยครับ หมาไทยธรรมดานี่แหละ(คล้ายๆหมาวัดเลย แต่มันจะอ้วนๆน่ะ ไม่มีขี้เรื้อนด้วย) นิสัยของหมาตัวนี้บอกได้เลยว่าหาได้ไม่กี่ตัวในโลกที่จะมีนิสัยเหมือนกับมัน มันคงจะดื้อเกินไปจึงอยู่กับผมได้ไม่นาน สุดท้ายมันก็ทิ้งผมไปซ่ะก่อน มันนอนหลับ... โดยที่มันไม่มีโอกาสจะได้ตื่นขึ้นมาทำหน้าตา"ซิ๊กงิก"อีก การจากไปของเจ้ามอมแมม ทำให้เพื่อนของผมที่เป็นวงโยฑวาทิตของร.ร.ร้องไห้กันอย่างสาหัสสากัน เพราะว่านักเรียนวงโยฯที่ร.ร.ของผมได้ช่วยกันเลี้ยงและเอ็นดูมันมาตั้งแต่มันคลอดออกมาได้เพียง1อาทิตย์ ตาก็ยังลืมไม่ขึ้น นมแม่ก็ยังไม่หย่า เอาหล่ะสิ...ก็ต้องช่วยกันดูแลมันอย่างเอาเป็นเอาตาย พอโตขึ้นก็มา กิตติศัพท์ความดื้อของมันหาที่เปรียบไม่ได้อีกแล้ว ตอนนี้เจ้ามอมแมมได้นอนหลับในหลุมฝังที่นักเรียนวงโยฯได้ทำขึ้นเพื่อมัน ทุกคนรักและอาลัยเจ้ามอมแมมของผมมาก ผมเองก็เสียใจที่มันจากผมไป แต่ผมก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากตัดใจ ...การสูญเสียสิ่งที่เรารักไป มันเป็นเจ็บปวดมากมายที่สุดในชีวิตนี้...
...อย่าไปไล่กัดเทวดาบนสวรรค์น่ะ"มอมแมม"...
เด๋วจะทำบุญไปให้น่ะ... อย่าดื้อหล่ะ
เจ้ามอมแมมของผม ไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้อีกแล้ว เหลือเพียงตัวผมเองที่เป็น"หมาหัวเน่า"อยู่อย่างนี้เพียงลำพัง เอาหล่ะ... เราต้องสู้ สู้ สู้ และสู้ เพื่อความสุขของเจ้ามอมแมม เอิ๊กๆ(เกี่ยวกับมั้ยเนี่ย)