อื่ม... มีสิ มีสิ และเรายอมว่า "มี" ด้วย

เมื่อใดที่เรายังมีชีวิต ใช้ชีวิต และดำรงชีวิตอยู่บนความประมาท ชีวิตนั้นก็ย่อมอยู่ในช่วงวิกฤต

เมื่อชีวิตนั้นตั้งอยู่บนความประมาท ระบบจิตก็จะวิกฤตไปด้วย

ความประมาท บาป หรือแม้กระทั่งบุญเพียงเล็กน้อย สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้ล้วนสั่งสมอยู่ในดวงจิต

เมื่อคนเรายังมีชีวิตคือยังไม่ตาย ทุกก้าวที่ประมาท โดยยังมีความคิดอยู่ นิดหน่อยน่า ไม่เป็นไร เมื่อนั้นจิตและชีวิตจะเข้าอยู่ในภาวะวิกฤต

และสิ่งที่สำคัญเราจักต้องยอมรับว่าสิ่งนั้นคือวิกฤต

ครั้นเมื่อยอมรับแล้วเราจะได้ดำเนินการขั้นตอนต่อไปคือการแก้ไข ปรับปรุง การยอมรับเพื่อการแก้ไข ปรับปรุง เพื่อตั้งตนอยู่บนความไม่ประมาทนี้เองคือ "การภาวนา..."