สวัสดีครับ
- จำได้ว่าก่อนเข้าโรงเรียนเคยเดินเท้าเปล่าระยะทางประมาณ 9 กม. ตามแม่ไปตลาดไชยาเป็นครั้งแรกเพราะอยากดูรถไฟ ที่มีหัวรถจักรไอน้ำและใช้ไม้ฟืนเป็นเชื้อเพลิง
- เดินข้ามเนินเขาสองลูก ลุยน้ำในลำห้วย 3 แห่ง จะเป็นถนนดิน กรวด ทราย ก็ไม่ได้รู้สึกว่ามีปัญหา หนังฝ่าเท้าคงปรับตัวให้หนาไปตามธรรมชาติจริงๆครับ
- ภายหลังพอใส่รองเท้าเป็นประจำ มันก็ปรับตัวอ่อนแออย่างเห็นได้ชัด ย่ำเท้าเปล่าบนลูกรังหน้าสวนโมกข์เข้าหน่อย ตอนบิณฑบาตร แทบร้องโอย และถึงกับทำเอาเท้าบวมเป็นหนองเลยทีเดียว
- ในมุมหนึ่ง ร่างกายคนเรานี้ ยิ่งถนอมมากก็ยิ่งอ่อนแอมาก เปราะบางมาก .. จึงน่าทบทวนว่า ความพอดีอยู่ตรงไหน