คุณเมตตาคะ

เวลาและการเข้าใจซึ่งความเป็นปุถุชนคนหนึ่งของตัวเราและพ่อแม่เป็นเหมือนกับยาสมานแผลที่สำคัญ...ในความเข้าใจของseangjaที่มองปัญหาแผลใจเกี่ยวกับพ่อของตัวเองในวันนี้ มองว่า..อาจเป็นเพราะเรามักจะลืมคิดไปว่าพ่อแม่เราท่านก็เป็นบุคคลธรรมดาคนหนึ่งมีคิดผิดคิดถูกหรือปฏิบัติต่อตัวเราไม่ถูกต้องหรือไม่ถูกใจได้เช่นเดียวกันกับบุคคลอื่นๆที่ในชีวิตเราได้เจอ/เกี่ยวข้อง..แต่เป็นความคาดหวังและยึดติดที่ไม่เป็นจริงมันจึงเหมือนอาวุธที่ทำร้ายใจของตัวเราให้เป็นทุกข์และติดลบในใจคะ..

ขอบคุณที่ได้ร่วมลปรร.ด้วยกันค่ะ