นึกถึงคำว่า"รักแท้"..เป็นความรักและความปรารถนาดีที่เรามีต่อตนเองและผู้อื่น...เริ่มต้นมาจากการเรียนรู้และพัฒนาจากพ่อแม่..สมาชิกในครอบครัวที่ใกล้ชิด..ส่งต่อมาตามเหตุปัจจัยขยายออกมาสู่บุคคลนอกครอบครัว เช่น ครู เพื่อน คนรัก...คนโสดสนิทไม่มีแฟน..รักแท้ยามเลยวัยเป็นนักศึกษาก็กลับย้อนมาสู่บ้านสู่ครอบครัว.

.พวกที่ยังนึกได้ว่าตัวเองมีพ่อแม่ญาติพี่น้องแม้จะไม่ได้อยู่ด้วยกันหรืออยู่ใกล้ชิดกันก็ไม่น่าที่จะนับ/จัดเข้ากลุ่มพวกขาดรักแท้..แต่พวกที่เป็นดั่งคนไร้ราก..เหมือนเด็กหลงทาง..ไม่มีบ้าน ไม่มีครอบครัว ไม่มีใครที่อาจนับได้ว่าเป็นเพื่อน..ชีวิต/โลกนี้มีแต่ตัวเองเท่านั้นที่สำคัญไม่มีคนอื่นใดมาอยู่ในจิตสำนึก..พวกนี้น่าจะเข้าข่ายขาดรักแท้มากกว่า.

.เพราะเขาไม่รู้จักรักที่แท้จริงดูเหมือนเป็นคนรักตัวเองแต่จริงๆแล้วเขายังหาตัวตนของตัวเองที่จะสร้างและสัมผัสรักได้อย่างถูกต้องและสมบูรณ์แบบนั้นไม่เจอ...