สวัสดีค่ะคุณกวิน

โอ้โห...บันทึกนี้ถ้าไม่ไปตามมาอ่าน...เสียดายแย่เลย....

อ่านแล้วยิ้มจนปวดแก้ม...(^__^) ช่างเปรียบเปรยเสียจริง...

....คนสมัยนี้ ก็ไม่ต่างไปจาก เวมานิกเปรต (วิมาน/เวมาน+เอก/อิก+เปรต=เปรตอยู่วิมาน) คือมีบ้านหลังโตๆ สวยๆ งามๆ มีบริวารแวดล้อม มีเสื้อผ้าอาภรณ์เพริศพริ้ง มีอาหารการกินบริบูรณ์แต่กินไม่ได้(อร่อย)รู้รส เพราะจิตใจมีแต่ความทุกข์ความทะยานอยาก นี่ขนาด ยังไม่ตายแท้ๆ ยังเสวยทุกข์ เป็น เวมานิกเปรต อยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน หากต้องตายไปจริงๆ ก็ต้องไปเป็น เปรตอยู่ใน เวมานิก อย่างไม่ต้องสงสัย อย่ากระนั้นเลย อย่าทำตนให้เป็นเหมือนเปรต กันอีกเลยนะ การหันหน้าเข้าวัดปฏิบัติธรรม บำเพ็ญพระวิปัสนากรรมกรรมฐานนั้นย่อม สามารถปิดหนทางอบาย (หนทางแห่งการไปเกิดเป็นเปรตได้) สาธุๆ 

อ่านจบแล้ว...เรื่องเอวังลงด้วยเหตุนี้....ต้องสาธุดัง ๆ ตาม สักสามที...แล้วหันมาพิจารณาตัวเรา...เอ...กำลังทำตัวเป็นเวมานิกเปรต อยู่หรือเปล่าเนี่ย...^__^...