(47)…………..สมัยหนึ่งพระผู้มีพระภาคเจ้า ประทับอยู่ ณ พระวิหารเวฬุวัน….
ก็สมัยนั้น พระมหาโมคคัลลานะ อาพาธ ไม่สบาย เป็นไข้หนักอยู่ ณ ภูเขาคิชกูฏ
ครั้งนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้า ได้เสด็จออกจากที่เร้นประทับอยู่ ในเวลาเย็น
เข้าไปหาพระมหาโมคคัลลานะถึงที่อยู่ แล้วเสด็จประทับนั่งบนอาสนะที่ปูลาดไว้ ครั้น
แล้วทรงตรัสถามพระมหาโมคคัลลานะว่า ดูกรโมคคัลลานะ เธอยังพอทนได้หรือ พอ
ยังอัตภาพให้เป็นไปได้และหรือ ทุกขเวทนาคลายลงไม่กำเริบแลหรือ…..พระมหา
โมคคัลลานะตรัสตอบว่า ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ข้าพระองค์อาจทนมิได้ มิอาจยัง
อัตภาพให้เป็นไปได้ ทุกขเวทนามีแต่กำเริบขึ้น…. ความทุเลาไม่ปรากฏ
ดูกรโมคคัลลานะ โพชฌงค์ 7… อัน เรากล่าวไว้ชอบแล้ว ผู้ใด
เจริญให้มาก กระทำให้มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อความตรัสรู้ เพื่อนิพพาน….ฯ….
เพื่ออุเบกขา
……ข้าแต่พระสุคตเจ้า โพชฌงค์นี้ดีนัก…พระผู้มีพระภาคเจ้าได้
ตรัสไวยากรณ์ภาษิตนี้ดีนักแล..พระมหาโมคคัลลานะปลื้มใจ ชื่นชมภาษิตของ
พระผู้มีพระภาค…..จึงหายป่วยจากอาพาธ ด้วยประการฉะนี้ (เมื่อเจริญโพชฌงค์ 7
ได้อย่างดีแล้ว…โลหิตก็ผ่องใส อุปาทายรูป ก็หมดจด สะอาด)
(สํ.ม. 19/420)