ไปอบรมที่ไหนๆก็มีรูปแบบแตกต่างกันไป ที่มหาชีวาลัยอีสาน สวนป่าครูบาสุทธินันท์นี้ไม่เหมือนใคร มีนวัตกรรมแปลกใหม่ ชวนติดตาม
การประชุมสัมมนา  หรือการอบรม  ที่ครูอ้อยเคยไป  หรือสัมผัสมานั้น   ส่วนใหญ่  หรือว่าทั้งหมดเลยก็ว่าได้  จัดที่โรงแรมหรูหรา  หรือที่โรงเรียนใหญ่ๆ  ทีมีความพร้อม  มีเครื่องโสตทัศนูปกรณ์  ไอที  เหมาะสมที่จะใช้ดำเนินการประชุม  หรือสัมมนา  
แต่เมื่อครูอ้อยและครอบครัว   มาพบปะ  ตามกระบวนการเฮฮาศาสตร์  ที่สวนป่าครูบาสุทธินันท์   มหาชีวาลัยอีสานนั้น   แตกต่างจากที่ครูอ้อยมีประสบการณ์  
ตื่นตาตื่นใจทุกๆวันเลยที่อยู่ที่นี่   จะว่าไม่พร้อมตามคำพูดของท่านครูบาฯ  ก็ไม่ใช่  
ทำให้ครูอ้อยคิดว่า   สถานที่ใดๆก็ตาม  หากมีจัดการด้วยใจ  มาร่วมกันด้วยใจ   พร้อมหรือไม่พร้อม   ไม่ใช่ปัญหา  
รูปแบบและเนื้อหาที่ได้รับ  น่าจะพิจารณาตรงนี้เสียมากกว่า  
ครูอ้อยตื่นตาตื่นใจ   กับรูปแบบของพ่อครูบาฯมากๆ   โดยเฉพาะ  การเตรียมการ   ทำให้เห็นชัดเจนเลยว่า   ได้ทำแบบนี้มานานแล้ว  
เมื่อครูอ้อยมาถึงนั้น   มีโต๊ะวางกลางห้องโถง  ครูอ้อยได้นั่งพักดื่มน้ำ  สักพักใหญ่จึงนำกระเป๋าไปไว้ที่ห้องข้างบน  
มหาชีวาลัยอีสาน  กว้างขวางใหญ่โต   สะดวกสบายกว่าที่คิด  ทั้งปลอดภัย   เหมือนรีสอร์ทก็ว่าได้   พักผ่อนได้ตามสบายใจ   ครูอ้อยอาบน้ำ  และเปลี่ยนเสื้อผ้า   ลงมาที่ห้องโถงอีก   อยากเขียนบันทึกจัง   แต่ความตื่นเต้นยังไม่จางหาย   น้องขวัญกับพ่อบ้านไปสำรวจรอบบริเวณ   แต่ครูอ้อยจัดการกับรูปภาพ   เก็บไว้เรียบร้อยแล้ว   จึงเริ่มเขียนบันทึกที่หนึ่ง   ได้รับการตอบรับจาก  blogger  ที่มาร่วมไม่ได้มากมาย   โต้ตอบกันอย่างสนุกสนาน  
ครูอ้อยได้พูดคุยกับ   คุณ Handy  และคุณเม้ง  อยู่ไกลถึงเยอรมัน   ตลอดเวลา   ครูอ้อยสังเกต  ท่านครูบาฯ   นั่งทำงานที่โต๊ะของท่านอย่างใจเย็น  สุขุม  ...หวลกลับมาที่นวัตกรรมที่ครูอ้อยชื่นชอบ   ก็คือ  .....เก้าอี้ไม้ยูคา
ในคืนวันแรกที่ครูอ้อยมาถึงนั้น   ยังมีสมาชิก blogger  มายังไม่ถึง  ครูบาฯให้คนขนเก้าอี้นั่งไม้ยูคามาตั้งเรียงเป็นรูปเกือกม้า  รอการประชุม  หรืออะไรสักอย่าง    แล้วท่านก็บอกว่า....." เราจะประชุมกันแบบ ฮ่องเต้ "    ขำขำ      
   
   
ครูอ้อยก็ลองนั่งดู   นั่งก็สบาย  นอนก็สบาย  แข็งแรงดีด้วย  ครูอ้อยนับดู  จะพอนั่งกันไหมนี่   เหมือนรู้ใจ   ท่านก็บอกว่า  " ยังมีอีกเป็นโกดัง "  พอเลิกใช้ก็พับเก็บไว้รอบห้องโถง 
พอถึงเวลาจะรับประทานอาหาร  ก็เอาโต๊ะมากาง  เก้าอี้มาตั้ง  พวกเราช่วยกันดีจังเลย   เป็นกันเอง   รู้สึกเหมือนเป็นพี่น้องกันดี   แบบนี้  อย่างนี้  ตื่นเต้นด้วย   ช่วยทำให้ครูอ้อยติดใจ   และถวิลหาอยากมาอีกครั้ง