การทำดีไม่มีเวทีที่จะแสดงได้ดี...เท่ากับเราแสดงเอง

ครั้งหนึ่งในชีวิตของกระผม...ที่ไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้มาก่อนเล้ย...ในงานมหกรรม KM ภูมิภาค ครั้งที่ 1 "กรณีความสำเร็จในเขตภาคเหนือตอนล่าง"  ระหว่างวันที่ 28-29 กันยายน 2550 มหาวิทยาลัยนเรศวร จังหวัดพิษณุโลก กระผมเป็นครูน้อย โรงเรียนบ้านนอกคอกนาโรงเรียนมัธยมขนาดเล็กประจำตำบล เผอิญดวงชะตาชีวิตแบบไม่ตั้งตัว ได้มีโอกาศเข้าร่วมงานกับสำนักพัฒนานวัตกรรม สพฐ.โดยท่านอภิเดช เดชนาเกร็ด ศน.ศก.เขต 3 ชวนเข้าร่วมงานด้วย
ที่ กทม.เป็นเวลา 1 สัปดาห์ หลังจากนั้นก็สอนเด็กตามปกติไปเรื่อยๆ แต่ต่อมาแบบบังเอิญอีกครั้ง มีอาจารย์ใจดี นามเล่นว่า อาจารย์ดาว เจ้าของโครงการที่ผมเคยไปร่วมงานด้วยที่ กทม. ท่านก็เมตตาโทรมาหาว่า ต้องการมาร่วมงานที่จังหวัดพิษณุโลกไหม... ก็บอกท่านไปว่า ผมติดงานอยู่ที่เขตอยู่ครับ คงไม่มีโอกาสมาร่วมงานแน่ๆ และแล้วก็เกิดอังเอิญครั้งที่สามอีกครั้ง ก่อนออกเดินทางหนึ่งวันมีลูกพี่ใจดีท่านอภิเดชบอกว่า คิดดีๆ นะ โอกาสแบบนี้หายากนะ
งานที่เขตเรากลับมาก็สามารถทำได้ กระผมหยุดคิดแป๊บนึง ก็เลยหน้าด้านโทรไปหาอาจารย์ดาว...ที่กระผมเคยปฏิเสธไปแล้วว่า กระผมขอไปพิษณุโลกด้วยนะครับ
คำว่า Blog หรือ Gotoknow กระผมได้ยินมาก่อนเหมือนกันครับ แต่ก็ไม่คิดจะสมัครเลย...กระผมเคยบอกลูกพี่ใจดีว่า เน็ตผมไม่เร็วครับ ที่โรงเรียนวิ่ง 37 k แต่พอกระผมได้มีโอกาสมาร่วมงานที่นี่ ความคิดเริ่มแรกผมจากลบ เริ่มกลายเป็นบวก เพราะก่อนหน้านี้ผมไม่เคยศึกษาว่ามันดี ไม่ดีอย่างไร เคยเล่นแต่ qq  msn  พอได้มาฟังรายละเอียดมันเป็นเวทีแห่งอิสระภาพ ความเสมอภาค แลกเปลี่ยนเรียนรู้ ร่วมด้วยช่วยกัน มีแต่สิ่งดีๆ และที่สำคัญไม่มีกำแพงกั้นระหว่างคุณวุฒิ วัยวุฒิ
ผมจะนำแนวคิด สิ่งดีๆ เครือข่ายที่ทำงานเป็นทีมมาปรับใช้ครับผม...โอกาสดีๆ แบบนี้ บางครั้งก็ได้มาแบบว่า...พรหมลิขิต