จิตอาสาระดับครัวเรือน

หลังจากการฟันฝ่าอุปสรรคต่างๆในการก่อกำเนิด โรงเรียนวิถีพุทธ ตั้งแต่ปี๒๕๔๐จนมาถึงปี ๒๕๔๖ รัฐบาลได้เห็นความสำคัญและมีนโยบายสนับสนุนอย่างจริงจัง ตลอดเวลา ๓ปีที่ผ่านมารากฐานโรงเรียนวิถีพุทธที่ได้สร้างไว้จึงค่อยๆแข็งแรงขึ้น

โรงเรียนทอสี เป็นโรงเรียนวิถีพุทธ ทีมีการเรียนการสอนในระดับอนุบาลและระดับประถมศึกษา หากเราได้มีโอกาสกลับไปเข้าโรงเรียนอนุบาลหรือโรงเรียนประถมอีกครั้งก็คงจะดีผมเองแค่ได้มีโอกาสนั่งดูเด็กๆตัวเล็กๆ เล่นสนุกสนานกันก็รู้สึกเหมือนตนเองได้กลับไปเป็นเด็กอีกครั้งหนึ่งอยากให้วัยรุ่นหรือผู้ใหญ่อย่างเราๆท่านๆได้มีโอกาสสัมผัสกับบรรยากาศอย่างนี้จังเลยครับ

แม้ผมจะมีเวลาชมน้องๆทำกิจกรรมการเรียนการสอนได้ไม่นานแต่ภาพหนึ่งที่ประทับใจผมอยู่ทุกวันนี้ก็คือเวลาพักเที่ยงหลังจากที่เด็กๆทานอาหารกันเสร็จแล้วทั้งเด็กเล็กเด็กโตจะต้องล้างจานเอง เช็ดจานและเก็บเข้าที่เป็นความน่ารักและสเน่ห์ของโรงเรียนวิถีพุทธอย่างหนึ่งที่ไม่มองข้ามเรื่องเล็กๆน้อยๆที่ยิ่งใหญ่เพราะการปลูกฝังความรับผิดชอบเล็กๆน้อยๆตั้งแต่วัยเด็กจะทำให้เขาเหล่ากลายเป็นผู้ใหญ่ที่มีความรับผิดชอบในที่สุด

การล้างจานของเด็กๆไม่ใช่เป็นเพียงการล้างจาน แต่เป็นการล้างใจเป็นจิตอาสาระดับครัวเรือนเพราะคงจะหายากที่จะมีลูกคนไหนช่วยแม่ของตนเองล้างจานโดยไม่ต้องรอให้แม่หรือพ่อใช้ให้ทำแม้แต่ผู้ใหญหรือวัยรุ่นอย่างเรายังต้องอายเด็กเพราะเราไม่เคยที่จะเกิดจิตอาสาช่วยแม่ของเราทำหน้าที่เล็กๆน้อยๆที่ยิ่งใหญ่นี้ โดยเฉพาะลูกชายของครอบครัวจะไม่เคยแม้แต่จะทำหน้าที่นี้เนื่องจากเห็นว่าไม่ใช่หน้าที่ของตนเป็นหน้าที่ของลูกสาว

พ่อก็มีหน้าที่รับผิดชอบของพ่อ แม่ก็มีหน้่าที่รับผิดชอบของแม่กลายเป็นว่าผู้เป็นแม่ที่เสียสละทำหน้าที่ของแม่ต้องกลายเป็นทาสในครอบครัวไปโดยปริยายหากโดนแม่ใช้ให้ทำก็จะมีอาการบ่นกระอิดกระออดตามมา จะมีลูกชายคนไหนของแม่บ้างที่จะช่วยทำหน้าที่เล็กๆน้อยๆที่ยิ่งใหญ่นี้ให้กับแม่

Thai Volunteer Spirit

มองกลับไปในอดีตของชีวิตเราเอง จากวัยเด็ก วัยรุ่นจนมาถึงวัยของผู้ใหญ่เราก็จะมองเห็นภาพที่น่าอาย และสิ่งผิดพลาดต่างๆตั้งมากมายที่เราได้กระทำแต่สิ่งน่าอายเหล่านั้นก้ได้กลายเป็นประสบการณ์ที่สอนและทำให้เราเป็นเราจนถึงทุกวันนี้ทุกข์สุขที่เคยผ่านมากลายเป็นแค่คลื่นสมองของความทรงจำของเราและปัจจุบันที่กำลังเป็นเรา ก็จะค่อยๆก้าวไปสู่อนาคตและกลายเป็นอดีตไปพร้อมๆกันทุกๆอย่างที่ผ่านห้วงเวลากลายเป็นเพียงแค่ความจำและกำลังจะกลายเป็นความว่างเปล่าหากเราจำไม่ได้หรือไม่ได้จำอีก

ความจริงของชีวิตเราทุกคนเป็นเช่นนี้ สิ่งที่เราทำได้ก่อนที่จะไม่ได้ทำก็คือสร้างประโยชน์ไว้ให้กับสังคมหรือลูกหลานเด็กๆเยาวชนของเรา อนาคตของเด็กๆคืออนาคตของเรา

ขอบคุณคุณครูทุกคนผู้เสียสละเวลา เป็นครูที่ดีของเด็กๆสละความสุขส่วนตัวทุ่มเทและอุทิศชีวิตเพื่อการสอน ขอบคุณโรงเรียนวิถีพุทธและผู้อยู่เบื้องหลังทุกๆท่านที่ช่วยกันผลักดันวิถีพุทธให้คงอยู่ หากพุทธไม่เป็นพุทธแล้วเราคงจะนึกภาพไม่ออกเลยว่าสังคมของเราจะเป็นเช่นไร.....