สู้ไปอ่าน คนใจงาม ของ คุณหมอประเวศ ไม่ได้หรอกครับ

    เช้านี้คิดอ่านจะเขียนอะไรตั้งหลายเรื่อง  แต่เมื่อนึกถึงงานที่ยังไม่ได้สะสาง  เนื่องจากแกล้งทำเป็นลืมไป 2-3 วัน  ความเครียดเล็กๆก็บังเกิด  ชื่อเรื่องที่จะเขียนยังคงชัดเจนทุกเรื่อง  แต่พลังเริ่มถดถอย  คิดแต่ว่าจะทำงานให้ทันได้อย่างไร ซ้ำซาก วนเวียนอยู่นานจนล้า  อะไรบ้างล่ะที่เป็นส่วนประกอบของดิน(พอกหางหมู)ก้อนนั้น

  • แบบทดสอบเพื่อคัดเลือกเจ้าหน้าที่ ที่คณบดีมอบหมาย
  • การประเมินผลการเรียนของนศ.ผู้บริหาร รร. ราว 60 คน
  • ร่างแผนการดำเนินงานด้าน ICT ปีกศ. 50 ของคณะ
  • การประสานงานวางแผนการสอนร่วมกับ อ.ณัฐกรณ์ ที่ศูนย์ชัยนาท
  • การประสานงานวางแผนการสอนร่วมกับ ผศ.ดร.ไพบูลย์  ที่ศูนย์รัตนาธิเบศร์
  • บทความลงวารสารคณะ ที่เขาทวงหลายรอบเต็มทีแล้ว
  • ผลงานวิชาการ แบบที่ใจเราต้าน  แต่เงื่อนไข และบรรดาบุคคลที่เกี่ยวของ ทั้งผลัก ทั้งดัน ทั้งฉุดกระชาก ลากให้ทำ
  • ฯลฯ .. ทั้งไม้จิ้มฟัน  ทั้งเรือรบ.

      อย่ากระนั้นเลย .. ยังไม่เขียนเรื่องอันเกิดจากประสบการณ์ที่ตั้งใจจะเขียนดีกว่า .. แต่สัญญาว่าจะไม่เบี้ยวนานเกินไป กับเรื่องที่ตั้งชื่อไว้ในใจว่า .. " แค่สลับสายไฟเส้นเดียว .. หมูโดนเคี้ยวไปแล้วไม่รู้เท่าไหร่ ? " โปรดคอยติดตาม

      ว่าด้วยเรื่องของ คนใจงาม ตามที่จั่วหัวไว้ข้างบน
      
      ใครบ้างไม่อยากพบ  อยากสัมผัส คนใจงาม ?
             ไม่มีใช่มั้ยครับ .. งั้น อีกคำถามครับ
      ที่ว่า คนใจงาม นั้น เป็นอย่างไร ?

           ผมคิดว่าพอจะตอบได้ แต่ไม่น่าจะดีนัก  สู้ไปอ่าน คนใจงาม ของ คุณหมอประเวศ ไม่ได้หรอกครับ เชิญคลิกเข้าไปอ่านนะครับ .. ส่วนผมนั้น ขอตัวไปจัดการกับก้อนดิน  ก่อนที่หางหมูจะขาดครับ .. สวัสดี.