ทำไมใจร้ายจังเลย หมอภูชิชย์บ่นเบาๆ

11-2-50

ดิฉันได้อ่านจากบล็อกของปิ่งและข้อมูลของติ๋ม ถนอมจิตต์ เล่าเรื่องว่า พรพ.และหมอ นันทาได้ให้โอกาสเราไปเล่าเรื่องเกี่ยวกับการดูแลผู้ป่วยเอดส์ ในการประชุมครั้งต่อไป

ดิฉันเคยมีประสบการณ์การคลอดในการทำคลอดผู้ป่วยเอดส์พร้อมกับคุณพรศิริในระยะแรกๆในช่วงที่โรงพยาบาลเอกชนและโรงพยาบาลรัฐทุกแห่งกลัวเอดส์และส่งคนไข้มาให้เรา  

ในช่วงนั้นมีคนมาดูงานมากจนคนไข้บอกว่า พวกเราไม่ใช่สวนสัตว์นะ   มาดูอะไรกัน 

ในขณะนี้เป็นเวลาประมาณ20ปีที่เราดูแลคนไข้เอดส์     ความเข้าใจโรคดีขึ้น   แต่หมอยังมีการบอกให้คนไข้มาหาเราโดยเฉพาะโรคทางนรีเวชเนื่องจากไม่อยากผ่าตัด  

ทำไมใจร้ายจังเลย   หมอภูชิชย์บ่นเบาๆเพราะ     มีคนไข้ไปรักษาแล้วหมอไม่ยอมผ่าให้และ ต้องส่งมาทีสบร.     หมอภูชิชย์รับดูแลให้

ดิฉันเห็นหมอหมอภูชิขย์ หมอนุ้ย และหมออมรพันธ์ที่ดูแลคนไข้ที่ส่งมาให้เรารักษาแล้วรู้สึกเห็นใจมากเพราะต้องตรวจภายใน  colposcope   ฝังยาคุม

คุณโสพิศ    คุณเจริญสุข   และน้องๆผู้ช่วยเหลือก็ให้บริการด้วยใจ

เห็นคนไข้คุยกับทีมพยาบาลดูแลด้วยความเป็นกันเองก็รู้สึกภูมิใจ

ดิฉันช่วยออกตรวจที่นรีเวชทำให้ทราบว่า เราเสี่ยงต่อการติดวัณโรคในคนที่ไม่มีอาการทำให้กังวลในการคัดกรองมากเหมือนกัน

เรารณรงค์ให้ผู้ป่วยตรวจมะเร็งปากมดลูกทำให้มีคนไข้มากขึ้น

ดิฉันบันทึกเพื่อประกอบกับข้อมูลที่ปิ่งเล่าเพื่อให้ทราบว่ายังมีคนที่เสียสละอีกมากในองค์กรของเราค่ะ  

ใครมีประสบการณ์ก็เชิญเล่าได้

คุณพรศิริจะได้นำไปประกอบการเล่าเรื่องในงานของ พรพ.ค่ะ