"ต่างคนต่างอยากรู้ ต่างคนต่างอยากลอง... แต่นี่คือผลดีในความคิดของผม “ถ้าทุกคนไม่สนใจ ทุกคนไม่อยากรู้ ถ้าทุกคนไม่อยากลอง” แน่นอน... การอบรมในครั้งนี้ไม่ประสบผลสำเร็จอย่างแน่นอน..."

วันที่สี่...  ของการเข้าร่วมโครงการอบรมเชิงปฏิบัติการ  “การพัฒนาเนื้อหา  e-Leaning  ตามมาตรฐาน  SCORM”  (หยิบยกบางช่วง...  บางตอน...  ที่กระตุกความคิด  เพราะถ้าพูดไปคงจะจบยาก...)

วันนี้..  วิทยากรเป็น  คุณธงชัย  เรืองต่อวงศ์  และคุณขัตติยะ  รัตนมณี  เช่นเคย.... 

วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการอบรม  เริ่มต้น...  ที่คุณขัตติยะ  ที่หลังจากให้ผู้ร่วมอบรมได้ทดลองใช้โปรแกรม  Reload  Editor  ไปแล้วนั้น...  แน่นอนขั้นตอนต่อมาก็ต้องมีการตรวจดูว่าสิ่งที่เราสร้างนั้นมันใช้งานได้จริงหรือไม่  ในที่นี้วิทยากรได้หยิบยกเอาโปรแกรม  SCORM  Reload  Player  ขึ้นมานำเสนอ  ซึ่งโปรแกรมนี้เป็นโปรแกรมที่ใช้สำหรับตรวจดูผลงาน  (Preview)  ของตนเองว่าใช้งานได้ถูกต้องตามเงื่อนไขการสร้างที่ใส่ลงไปหรือไม่  ในการใช้งานนั้นไม่ยากอย่างที่คิด  แต่ที่ยากกว่านั่นคือ  ปรากฏว่าบทเรียนที่ผู้ร่วมอบรมพัฒนาเกิดข้อผิดพลาดกันอย่างเห็นได้ชัด  จากผู้ร่วมอบรม  กลับกลายมาเป็นอาจารย์สอนกันเอง  แต่ตอนนี้อาจารย์กลับต้องมาเป็นผู้อบรมใหม่อีกครั้งเพราะผลงานตัวเองเกิดข้อผิดพลาด  บรรยากาศของผู้เข้าอบรมในขณะนั้นจึงกลายเป็นเสียงตลกขบขันไปโดยปริยาย  แต่ไม่มีใครสนใจต่างยิ้มแย้มให้กันและกันตลอดเวลา  บรรยากาศนี้ยากจะเห็นได้จากบุคคลที่มาจากหลายที่  หลายสถาบัน...

หลังจากนั้นช่วงบ่าย...  คุณธงชัย  ก็ขึ้นมาบรรยายต่อในเรื่องของการใช้งาน  Test  Suite  v1.2.7  ST  for  SCORM  v1.2  ในการบรรยายครั้งนี้วิทยาได้บรรยายถึงความสามารถของ  Test  Suite  ว่าเป็นเครื่องมือสำหรับตรวจสอบความถูกต้องของผลิตภัณฑ์ออนไลน์ที่ต้องการให้ผ่านข้อกำหนดพื้นฐานในมาตรฐาน  SCORM  ซึ่งสามารถตรวจสอบได้ทั้ง  Learning  Management  System  (LMS) , Sharable  Content  Object  (SCO) , Metadata  และ  Content  Packaging  จากการทดลองตรวจสอบในครั้งนี้ต่างคนต่างอยากรู้ว่าผลงานที่ตนเองทำออกมาเป็นผลหรือไม่  มีข้อผิดพลาดบ้างหรือปล่าว  จึงทำให้การใช้งานของโปรแกรมที่ลงไว้ในคอมพิวเตอร์เพียงไม่กี่เครื่อง  เพราะเหตุผลสุดวิสัยในการลงโปรแกรมในห้องคอมพิวเตอร์นั้น  ทำให้มีการต่อแถวกันยาวเหยียด  ต่างคนต่างอยากรู้  ต่างคนต่างอยากลอง...  แต่นี่คือผลดีในความคิดของผม  “ถ้าทุกคนไม่สนใจ  ทุกคนไม่อยากรู้  ถ้าทุกคนไม่อยากลอง”  แน่นอน...  การอบรมในครั้งนี้ไม่ประสบผลสำเร็จอย่างแน่นอน...

ช่วงสุดท้าย  และท้ายสุด  ดันมีการทดสอบโดยการทำแบบทดสอบเป็นข้อเขียนซะด้วย...  ช่วงเวลานี้ช่างเงียบดีจริง ๆ  ทุกคนต่างทำอย่างตั้งใจและไม่ตั้งใจ  (เอ๊ะ...ยังไง)  หน้านิ่วคิ้วขมวดกันเป็นแถว  เราก็อดขำเสียมิได้ว่า  เมื่อสักครู่ยังเฮฮากันอยู่เลย  ตอนนี้หน้าเป็นยักษ์วัดแจ้งไปซะแล้ว  บรรยากาศเริ่มกลับมาอีกครั้ง  เมื่อทุกคนได้ยินวิทยากรพูดเปรย ๆ  ว่า  “อย่าไปเครียด  แค่อยากรู้ว่าจำอะไรกันได้บ้าง”  นี่ดีนะถ้าไม่พูดออกมา  สงสัยอกแตกตายคาข้อสอบกันเป็นแถว...

แล้วเมื่อเสร็จสิ้นในวันนี้...   ทุกคนก็ได้รับใบประกาศผ่านการอบรม  จากคุณสุรสิทธิ์  วรรณไกรโรจน์  กันถ้วนหน้า...  หน้าตายิ้มแย้มกลับมาอีกครั้ง...  ก่อนที่จะเดินจากห้องอบรมไป

ขอบคุณ...  โครงการดี ๆ  ขอบคุณวิทยากรทุกท่าน  ขอบคุณผู้ร่วมอบรมทุกคน...  ในส่วนตัวผมแล้วนั้นใบประกาศเป็นเพียงสิ่งยืนยันว่าเราผ่านการอบรมในเรื่องต่าง ๆ  มากกว่า  แต่ในใจหลาย ๆ  คนคงคิดเช่นเดียวกับผมนั่นก็คือ  การได้เรียน  ได้เรียนรู้  ได้พัฒนา  และได้ลอง  สิ่งนี้เป็นประสบการณ์ติดตัวไปตลอด  มันถูกบันทึกลงในสมองของเขาเหล่านั้นเรียบร้อยแล้ว  ต่อไปขึ้นอยู่กับแต่ละคนว่าจะนำไปใช้กันจริงหรือไม่  เท่านั้นเอง...