วันแรก... ของการเข้าร่วมโครงการอบรมเชิงปฏิบัติการ “การพัฒนาเนื้อหา e-Leaning ตามมาตรฐาน SCORM” (หยิบยกบางช่วง... บางตอน... ที่กระตุกความคิด เพราะถ้าพูดไปคงจะจบยาก...)
วันนี้... คุณสุรสิทธิ์ วรรณไกรโรจน์ ผู้อำนวยการ โครงการการเรียนรู้แบบออนไลน์แห่ง สวทช. และคุณวรพรรณ สารวนางกูร ได้มาพูดในหัวข้อเรื่อง “ความรู้เกี่ยวกับ e-Leaning และมาตรฐาน SCORM” ในการบรรยายครั้งนี้ถือว่าเร็วที่จะเข้าใจได้ง่าย ๆ และอย่างแท้จริงกับบุคคลที่ไม่มีความรู้พื้นฐานในเรื่องนี้มาก่อนเลย แต่หากเป็นบุคคลที่อยู่ในวงการพัฒนาสื่อการเรียนการสอน หรือเว็บไซต์ต่าง ๆ แล้ว ถือว่าเป็นเรื่องปกติ ที่สามารถตามทันได้อย่างรวดเร็ว... ตอนนั้นก็พยายามภาวนาให้สักครึ่งห้องเข้าใจเช่นกัน...
ตอนที่... คุณสุรสิทธิ์ ได้พูดถึง eLearning หรือ Online learning ว่าหมายถึง เทคโนโลยีที่ทำให้เกิดการเรียนรู้ จากคอมพิวเตอร์หรืออุปกรณ์ต่าง ๆ ผ่านทางเครือข่ายคอมพิวเตอร์ และอีเลิร์นนิ่งก็เป็นเครื่องมือชนิดหนึ่งของระบบการศึกษา ช่วงนี้หลายท่านในห้องอบรมพยายามสนใจที่จะฟังให้แน่ชัดอีกทีว่าสิ่งที่เขากำลังจะเริ่มฟังนั้นมันสามารถนำไปใช้กับองค์กรของเขาได้อย่างไร ต่างก็สรุปด้วยตนเองไปต่าง ๆ นา ๆ
แต่ผมกลับสนใจว่า...
เครื่องมือชนิดนี้สามารถทำให้เกิดการพัฒนาการเรียนรู้ ซึ่งเป็นไปตามการเปลี่ยนแปลงความต้องการของสังคมโลกได้อย่างไร... และต้องตระหนักกับข้อความหนึ่งและแอบชอบใจเสียมิได้ นั่นคือ สังคมเศรษฐกิจบนฐานความรู้ (Knowledge Economy) ซึ่งคำ ๆ นี้สามารถอธิบายได้แบบไม่ยากเย็นถ้าแปลความหมายถูกต้อง...
ต่อมา... ก็มาถึงมาตรฐาน SCORM ซึ่งคุณสุรสิทธิ์ ได้พูดถึงรากฐานของมันว่า ถูกพัฒนามาจากองค์กรที่เชื่อถือได้ และกำหนดรูปแบบ เพื่อการอ้างอิง ทำให้เกิดการพัฒนาเป็นมาตรฐานเกิดขึ้น...
แล้ว... เรากำหนดมาตรฐานเองได้หรือไม่ คำถามนี้ผุดขึ้นมากระทันหัน เหราะคิดว่าน่าจะมีมาตราฐานที่เป็นสายพันธุ์ไทยบ้าง...
คำตอบก็คือ “ได้” แต่ไม่เป็นที่นิยมและเป็นที่ยอมรับนั่นเอง...
