หลังจากฝึกงานเสร็จ ก็ได้กลับมาบ้าน อาการของแม่ก็เริ่มแย่ลงครับ  ช่วงแรกๆที่ผมได้รู้จักโรคนี้ ผมแค่คิดว่า คนที่เป็นจะมีความจำสั้นมากๆเพียงอย่างเดียว แต่จริงๆแล้วไม่ใช่แค่นั้นครับ

ดูเหมือนว่าการสั่งงานของสมองก็พลอยแย่ลงไปด้วย เช่น การกินข้าว แม่ผมเริ่มกินข้าวหกเหมืิอนเด็กๆ  บางครั้งจะตักข้าวใส่ปาก ก็จะใส่ไม่ตรงปาก ไปโดนจมูกบ้าง ข้างๆปากบ้าง ทำให้ผมต้องพูดเหมือนกับตอนที่แม่ผมพูดกับผม เมื่อกินข้าวหกเลอะเทอะ ตอนเด็กๆ ที่เห็นได้ชัดก็คือการใช้มือ นี่แหละครับ บางครั้งถืออะไรมือก็จะสั่นๆ ถือแก้วน้ำก็จะเอียงๆ น้ำก็หก

เวลาทานข้าว หากกับข้าวเป็นของชิ้นใหญ่ หรือเป็นเนื้อ ผมก็จะต้องหั่นให้ ตัดให้เป็นชิ้นเล็กๆก่อนทุกครั้งที่จะให้ทานเข้าไป

สุขภาพที่แย่ลงตามวัย พฤติกรรมบางอย่างกลับเหมือนเด็กๆมากขึ้น  

ช่วงต่อจากไปนี้หากมีเวลาว่างก็จะกลับบ้านไปดูแลแม่เสมอ เหนื่อยเหมือนกันแต่ผมก็ไม่ยอมแพ้ต่อชะตาชีวิตง่ายๆครับ