บ้านหนึ่งเมืองหนึ่งมีวิธีการ(how)ในการสร้างจิตสาธารณะนี้ให้เกิดขึ้นในใจชาวบ้านชาวเมืองอย่างไร?

สิ่งที่ภรรยาผมทึ่งเกี่ยวกับสภาพแวดล้อมของไต้หวันคือความเป็นเกาะที่เขียวขจี แม้จะมีเครื่องเรือนและเครื่องใช้จำนวนมากทำด้วยไม้ แต่เมื่อขึ้นไปมองจากที่สูงไม่มีภูเขาหัวโล้นให้เห็นเลย

http://gotoknow.org/file/surachetv/TaipeiMountain.jpg

เรื่องนี้ทำให้ผมนึกถึงคำพูดของ ดร.เสรี พงศ์พิศ เวลาที่เราออกไปทำประชาพิจารณ์โครงการมหาวิทยาลัยชีวิตในจังหวัดต่างๆ ว่า "ประเทศที่มีปัญญาเขาทำทะเลทรายให้เป็นป่า ส่วนประเทศที่ไม่ปัญญากลับทำป่าให้เป็นทะเลทราย" ประเทศที่ทำป่าให้เป็นทะเลทรายที่รู้กันดีประเทศหนึ่งคืออิสราเอล ส่วนประเทศที่ทำป่าให้เป็นทะเลทรายคิดเอาเอง 

ท่านยังบอกว่า การพัฒนา หากเอา "เงินนำหน้า ปัญญาตามหลัง" ไปไม่รอด และปัญญานั้นก็เกี่ยวกับส่วนลึกของคนด้วย คือ ใจ หาก "ใจมาปัญญาเกิด"

นอกจากเรื่องความเขียวขจี แล้วก็ยังมีเรื่องความสะอาดสะอ้านของบ้านเมือง ตามถนนหนทาง บริเวณมหาวิทยาลัย ในอาคารต่างๆ ไม่ค่อยมีขยะให้เห็น เรื่องนี้เราคุยกันว่า หากอาศัยแต่คนเก็บ เช่น เทศบาล หรือพนักงานทำความสะอาดอย่างเดียวไม่มีได้ผล มันเป็นเรื่องของ "ใจสะอาด" ของสมาชิกในครอบครัว องค์กร ชุมชน และบ้านเมืองนั้นๆ เป็นหลัก หากทุกคนไม่มีใจเรื่องนี้ พากันทิ้ง เพราะคิดว่าจะมีคอยเก็บตามหลัง (หรือไม่คิดอะไรเลย - มักง่าย) ขยะก็ไม่มีทางหมด

พูดถึงเรื่องขยะแล้วก็นึกถึงคำที่พบบ่อยๆ ใน g2k ที่มีคนพูดเรื่อง "จิตสาธารณะ" ซึ่งผมเข้าใจว่าเป็นเรื่องของการมีใจเห็นแก่ประโยชน์ส่วนรวมนั่นเอง

เขียนถึงตรงนี้ก็เกิดคำถามขึ้นในใจว่า บ้านหนึ่งเมืองหนึ่งมีวิธีการ(how)ในการสร้างจิตสาธารณะนี้ให้เกิดขึ้นในใจชาวบ้านชาวเมืองอย่างไร?