ลูกดิฉั้นกินแกงบูดเข้าไป...ป่านนี้จะเป็นอย่างไรก็ไม่รู้

หลังจากปิดเทอมใหญ่มาหลายวัน...วันนี้เองที่เด็กๆ เปิดเทอมแบบเต็มรูป...เปิดทุกชั้น...จากที่ทะยอยเปิดกันที่ละชั้น...อนุบาล 1  อนุบาล 2 ......ประถม....เปิดกันทีละวัน...เจ้าตัวเล็กของดิฉั้น ขึ้น อนุบาล 2 ปีนี้ เธอเปลี่ยนสีเสื้อกั๊ก..เป็นสีแดง....เปิดมาแล้ว 3 วัน พอเข้าวันที่ 4 เธอออกอาการเดิมขี้เกียจไปโรงเรียน....

....แม่จ๋า....ลูกอยากอยู่บ้าน.... 

แม่......ไม่ได้ค่ะเพราะแม่อยู่ดูแลหนูไม่ได้แม่ต้องทำงาน...อีกอย่างหนูต้องเรียนหนังสือ...ไม่งั้นจะไม่มีอ่านหนังสือไม่ออก...แล้วก็จะไม่มีอะไรกิน...ดิฉั้นว่าไปเรื่อยพลางจับแกแต่งตัวไปด้วย...

"ลูกอ่านออกแล้วแม่" พร้อมกับกระโดดลงผลุง! ลงจากเก้าอี้ไปหยิบการ์ดแต่งงานใบหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะในครัวมาอ่านให้ฟัง "...กอ...อะ....ยอ...."รัก" ...คอ...อา...นอ ..."กัน" เธอผสมคำ..."รักกัน"...

...ดิฉั้นยิ้มตอบ...เธอยังคงเจื้อยแจ้วตามประสาเธอ....

"กิน....ลูกก็ไม่ชอบกินน่าเบื่อจะตายกินข้าว..ไม่ต้องมีกินก็ได้"...

แม่......ก็ไม่ได้อยู่ดี...ค่ะลูกแม่ต้องทำงาน

ระหว่างนั่งรถเธอกินข้าวในกระปุกไปด้วย...."แม่ทำไมคนรีบกันทั้งนั้นเลย" 
สายแล้วค่ะอย่าถามมากซิคะ...แม่ขับรถอยู่

..."เขาดูเทพธิดาขนนกกันเหรอ...เมื่อคืนตอนจบ" ...."อือฮึ! " ดิฉั้นตอบสั้นๆ "อือฮึ" แปลว่า "ใช่" เหรอแม่...ดิฉั้นยิ้มแทนคำตอบ แม่...แม่....ของเปรี้ยวๆ วิตามินซีเยอะใช่มั้ยแม่
....อือฮึ!....ดิฉั้นตอบสั้นๆ อีกครั้ง

....ดิฉั้นพ้นจากการจราจรหน้าโรงเรียนมาได้...พอได้หายใจหายคอนึกมีความสุขในใจ..มีลูกก็ดีแบบนี้หล่ะมีอะไรให้ทำ...หายเหงาดี...ลูกเรานี่ก็ช่างคุยจริ๊ง! "แม่....ของเปรี้ยวๆ วิตามินซีเยอะใช่มั้ย" ทำไมเธอถามประโยคนี้...หรือว่าข้าวบูด...กระปุกข้าวที่ตั้งอยู่เหลือข้าวอยู่ไม่มากวันนี้เธอกินข้าวกับกระดูกหมูต้มฟักเขียว...ตายแล้วลูกจ๋าดิฉันชลอรถเข้าข้างทางชิมข้าวที่เหลือมันเปรี้ยวจริงๆ.....ลูกดิฉั้นกินแกงบูดเข้าไป...ป่านนี้จะเป็นอย่างไรก็ไม่รู้

ฟักเขียว....หากผสมในอะไรจะทำให้แกงนั้นบูดง่าย...ดิฉั้นเคยมีความรู้มาอย่างนั้น