เมื่อลูกสาวมีเวลาให้แม่น้อยลง

ลูกสาววัยทำงาน ต้องไปทำงานต่างจังหวัด ซึ่งอยู่ห่างจากจังหวัดบ้านเกิดราว 200 กิโลเมตร เมื่อถึงเสาร์-อาทิตย์ ลูกสาวที่น่ารักของแม่ จะเดินทางกลับบ้านเสมอ

ต่อมา ลูกสาวตกหลุมรักชายคนหนึ่ง คบหาดูใจจนพัฒนากลายเป็นแฟน
ลูกสาว จึงกลับบ้านน้อยลง แวะไปหาแฟนบ่อยๆ หลายสัปดาห์จึงจะแวะกลับบ้านทีหนึ่ง

แต่คุณแม่ยังคงโทรหาลูกสาวอยู่อย่างสม่ำเสมอ
เมื่อลูกสาวกลับบ้าน แม่จะลงมือทำกับข้าวอร่อยๆให้ลูกสาวอย่างเต็มที่ แม้ว่าลูกสาวจะบ่นว่า ทานมากเดี๋ยวจะอ้วนเกินไป แฟนจะไม่ชอบ แต่คุณแม่ยังคงลงมือทำอาหารอร่อยๆให้คุณลูกอย่าง เต็มฝีมือ ซึ่งลูกสาวก็อดใจไม่ไหว รับประทานอย่างเอร็ดอร่อย

มีเพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียง เคยถามแม่ ซึ่ง ณ เวลานั้น อายุใกล้ 60 ปีแล้วว่า ทำไมถึงพยายามดูแล ทำอาหารอร่อยๆให้ลูกสาวกินเหมือนตอนยังเป็นเด็กๆอยู่ล่ะ

”คิดถึงตอนที่เขายังเล็กๆ เราเคยดูแลเขามาตลอด ถึงแม้ว่าวันนี้จะไม่มีโอกาสได้ดูแล ได้กอดลูกแบบนั้นอีกแล้ว อย่างน้อย ช่วงเวลาสั้นๆที่เค้ากลับมาเยี่ยมบ้าน ก็อยากจะดูแลเค้าอย่างที่เคยดูแลมาตลอดหลายปี ก่อนที่เค้าจะออกไปทำงานต่างจังหวัด” เป็นคำตอบของคุณแม่คนนี้



<h2>ชีวิตที่ต้องเปลี่ยนแปลงไปตามเวลา ลูกสาวสามารถที่จะดูแล พึ่งพาตนเองได้มากขึ้น หมดภาระที่แม่จะต้องคอยมาดูแลห่วงใยอีก แล้วทำไมคุณแม่ยังเห็นเค้าเหมือนเมื่อตอนยังเป็นเด็ก พยายามที่จะดูแลเช่นนั้นอีก</h2><p>”รู้ว่าเขาโตขึ้น ต้องไปตามเส้นทางเดินชีวิตของเขา ถึงแม้ว่า เวลาที่เค้าจะมีให้กับเรา จะมีน้อยลง แต่นั่นคือ เวลาที่เราเฝ้ารอมาตลอด เป็นเวลาที่มีค่าสำหรับเรา ขอให้เรามีโอกาสได้ดูแลเขาเท่าที่สามารถทำได้ อย่างน้อย ได้ทำอาหารอร่อยๆ ที่เขาชอบ อาหารที่เขาสามารถจะกินได้อย่างเต็มที่ อาหารที่เติมความรัก ความห่วงใยลงไป เหมือนที่เค้าได้ทานมาตลอด 30 ปีที่ผ่านมา ซึ่งคงไม่มีใครทำให้เค้าทานได้นานถึงเพียงนี้ นอกจากแม่เท่านั้น....”</p><h2>
..
นั่นคือ คำพูดที่ทำให้ลูกสาวของแม่ ต้องหลั่งน้ำตาจนแทบจะเป็นสายเลือด
น่าเสียดาย ที่ลูกสาวได้ยินคำพูดเหล่านี้ จากปากของเพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียง ในวันที่คุณแม่ของเธอจากไป
…. ในวันที่คุณแม่ ไม่มีโอกาสได้เช็ดน้ำตาให้ลูกสาว
และไม่มีโอกาสได้ทำอาหารที่เติมความรัก และความห่วงใยตลอดเวลาหลายปี ให้ลูกสาวได้ทานอีกแล้ว</h2><p>
บันทึกจาก งานฌาปนกิจที่วัดแห่งหนึ่งที่กาฬสินธุ์…
นายบอน</p><p> </p>