ช่วงปลายเดือน มี.ค. 50 ที่ผ่านมา ผมได้นำเกษตรกรที่กำลังทำและกำลังจะทำลายผืนนา อีกทั้งผืนป่าอันอุดมสมบูรณ์ของ จ.อุบลฯ และ จ.อำนาจเจริญ เพื่อจะปลูกสร้างสวนยางพาราตามแนวคิดของภาครัฐที่มีแนวคิดว่า ใครผู้ใดบังอาจจะปลูกยางจะต้องปรับพื้นที่ให้โล่งเตียน แล้วจุดไฟเผามันเสียให้หมดก่อนจะขุดหลุมปลูกยาง ถ้ากลัวว่าต้นไม้เดิมยังตายไม่หมด ก็ให้ใช้ยาเคมีฆ่ามันเสียให้ตาย และภายหลังถ้าปรากฏว่า มีหญ้าขึ้นมาก็ให้ไถ หรือ ใช้ยาฆ่าหญ้าฉีดฆ่าเสียให้ตายอย่าให้เหลือ โดยพาไปดูการทำสวนยางให้เป็นป่ายางของ ลุงยงค์ (ประยงค์ รณรงค์ ) ที่ไม้เรียง ฉวาง สวนสมรมของพี่น้องบ้านคีรีวงค์ ลานสกา ฯลฯ และสุดท้าย ที่สุดของที่สุดก็คือ ป่ายางของเกษตรธาตุ 4 ป๊ะหรน หมัดหลี รัตภูมิ สงขลา เพื่อให้ผู้ที่จะปลูกยางให้ไปเห็นของจริงว่า การปลูกยางนั้น ไม่จำเป็นต้องทำลายป่าให้หมดก็ปลูกได้ หรือภายหลังจากปลูกแล้วก็สามารถปลูกพืชแซมยาง พืชร่วมยาง หรือแม้กระทั่งใช้ไม้อย่างอื่นปลูกซ่อมลงไปในหลุมยางที่ต้นยางเดิมปลูกแล้วตาย ทนแทนได้ ซึ่งจะมาเล่าให้ท่านที่สนใจฟังในที่นี้ในโอกาสต่อไป นอกจากนี้ผมยังมีข้อเขียนของท่าน เสรี จุ้ยพริก เกี่ยวกับสวนสมรม วัฒนธรรมคนปักษ์ใต้ มาฝากท่านที่สนใจด้วยครับ
http://recoftc.ku.ac.th/thai/website/public/newslet/No07/8SOMROM.pdf
