ตอนเป็นอินเทิร์นที่ภาควิชากุมารฯ ตอนผ่านตึกอานันท์บน มีเด็กเป็นโรคหนองในช่องปอด (empyema) มากมาย พอ เอ๊ดมิท (admit แปลว่ารับเข้ารักษาในโรงพยาบาล) เราก็เตรียมเจาะหนองทันที เรามีฟิล์มภาพถ่าย เอ็กซเรย์ บอกชัดอยู่แล้ว และประวัติและอาการก็ ทิปิคัล (typical แปลว่าตรงตามสูตรแป๊ะ) เราก็รีบเจาะหนองในวันนั้น เพื่อให้เด็กสบายขึ้นและไข้ลง เด็กบางคนตัวเล็กนิดเดียวและผอมมีแต่กระดูกเพราะป่วยเรื้อรังมาหลายเดือน แต่เจาะหนองออกจากปอด (ที่จริงจากโพรงระหว่างเยื่อหุ้มปอด) ได้กว่าลิตร เราใช้หลอดไซริ้นจ์ขนาดจุ ๕๐ ซีซี ดูด นี่คือ ไซริ้นจ์ ขนาดใหญ่ที่สุดที่มี
เราเจาะหนองวันละครั้ง เด็กคนไข้บางคนต้องเจาะซ้ำตั้งหลายครั้ง กว่าหนองจะแห้ง การรักษานอกจากเจาะหนองแล้วก็ให้ยาปฏิชีวนะ ในวันแรกก็ให้ยาตามสูตร ในวันหลังๆ เมื่อได้ผลการเพาะเชื้อแบคทีเรียจากหนอง และรู้ว่าเชื้อไวต่อยาอะไร เราอาจต้องเปลี่ยนยาปฏิชีวนะ เป็นขนานที่ฆ่าเชื้อได้ดี เด็กที่ตอนมาโรงพยาบาลผอมโกงโก้ ในไม่ช้าก็มีเนื้อ มีน้ำมีนวลขึ้น
โรคแบบนี้เดี๋ยวนี้ไม่มีให้เห็นแล้ว
วิจารณ์ พานิช
๗ เม.ย. ๕๐
หมออินทิร์นเก่งเหมือนกันนะค่ะ ถึงจะประสบการณ์น้อยก็ตาม ( ตอนป็นเจ้าหน้าที่ ทำงานอยู่ที่รพ.แพร่ )หมออินเทิร์นประจำอยู่ห้องฉุกเฉิน มีหญิงท้องแก่ คลอดลูกบนรถกระบะระหว่างทางมาหาหมอ ปรากฏว่าเด็กหยุดหายใจไปชั่วขณะ พอถึงมือหมอ(ซึ่งเป็นหมออินเทิร์น)ก็ช่วยอย่างสุดชีวิต มีผู้ช่วยเหลือคนไข้ถือโทรศัพท์ให้คุยกับอาจารย์หมอ มือทั้งสองก็ช่วยตบช่วยใหเเด้กหายใจ พอเด็กร้องไห้จ้า ก้เฮ กันทั้งรพ.เลยค่ะ เห็นแล้วขนลุก ความเป็นหมอนี่ศักดิ์สิทธิ์จริงๆนะค่ะ เสกชีวิตคนได้ด้วย ทึ่งมากๆ