ระดับการเรียนรู้ของมนุษย์

0.Instinct

1.Knowlage

2.Intelligence

3.Wisdom

ปัญญา

(นำมาจากเรื่องจริง มาเล่าสู่กันฟังแบบ ขำๆ คลายเครียดจากเรื่องหนักๆนะครับ)

มีชายสองคนเป็นเพื่อนรักกันอยู่ในวัยกลางคนที่กำลังจะย่างเข้าสู่วัยผู้สูงอายุ ด้วยกันทั้งคู่ลูกชายของชายหนึ่ง ได้มีโอกาสมาทำงานกับชายสอง ในฐานะญาติมิตรผู้สนิทชิดเชื้อหลังจากทำงานไปได้สักระยะหนึ่งชายสองได้พูดกับลูกชายของชายหนึ่งว่า

พ่อของเอ็งนะ มี"ปัญญา"แต่ไม่รู้จักใช้"ปัญญา"แล้วเดินจากไป.. ลูกชายของชายหนึ่ง คงจะรู้สึกโกรธ แต่เนื่องจากความเกรงใจจึงไม่ได้ตอบโต้อะไร วันนั้นหลังจากเลิกงานจึงกลับไปเล่าเรื่องนี้ให้ผู้เป็นพ่อ(ชายหนึ่ง)ฟัง

หลังจากชายหนึ่งได้ยินเรื่องเล่านั้นก็บันดาลโทสะ โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ตั้งใจจะไปเอาเรื่องกับชายสองให้มันรู้ดำรู้แดงไปแต่เนื่องจากเป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่สมัยหนุ่มๆ จึงไม่ได้ลากปืนผาหน้าไม้ไปด้วยแต่ประการใด

หลังจากมาถึงบ้านของชายสอง ด้วยโทสะและไฟโกรธขณะนั้น จึงตรงเข้าไปถามชายสองทันทีว่าทำไมจึงได้พูดกับลูกชายของตนเช่นนี้

ชายสองก็ยิ้มๆ แล้วตอบว่าทำไมตนไม่รู้จักใช้เมียของตนบ้างละ ชายคนที่หนึ่งถึงกับหัวเราะด้วยความขำตัวเองที่ลืมคิดไปว่า ชื่อจริงตามบัตรประชาชนของภรรยาตนเองนั้นมีชื่อว่า"ปัญญา"  ต่างคนต่างหัวเราะกันจากนั้นทั้งชายทั้งสองคนก็พูดคุยสนทนาประสาเกลอที่ไม่ได้ว่างมาพูดคุยกันเสียนาน

เรื่องจริงที่แต่งขึ้นนี้บอกให้เรารู้ว่า ขณะมีโทสะ โมหะ โลภะแรงๆสิ่งเหล่าจะไปปิดกั้น"ปัญญา"ของเราจนมืดบอด ต่อให้เป็นคนฉลาดแค่ไหนก็ตามปัญญาก็จะถูกปิดกั้นไปเสียจนหมดสิ้น แม้แต่ ภรรยา ที่ชื่อ"ปัญญา"ที่อยู่กินกับตนมาตั้งแต่สมัยหนุ่มๆและนอนอยู่ด้วยกันทุกคืนนั้น เรายังลืม "ปัญญา"ของเราได้ ^^

 

คำถามก็คือ แล้ว"ปัญญา" ที่อยู่กินกับเรามาตลอดชีวิตละ เราลืม"ปัญญา"ของเราไปหรือเปล่า?