ผมได้สังเกตุและสำรวจตนเองถึงอาการที่ไม่แน่ใจว่า นอนไม่หลับ หรือว่าเป็นเพราะ ความเคยชินจนกลายเป็นนิสัยของเราจริงๆ กันแน่ จึงได้ลองหาข้อมูลเกี่ยวกับ อาการนอนไม่หลับต่างๆ เหล่านี้ดูว่าเป็นเพราะสาเหตุอะไรกันแน่

ข้อเท็จจริงมีอยู่ว่า

....การนอนไม่หลับเป็นอาการเริ่มแรกของโรคประสาท หรือโรคจิต (ตกใจเล็กๆ) แต่ก็สบายใจได้ว่า อันที่จริงการนอนไม่หลับในบางครั้งก็มิได้เป็นผลเสียต่อร่างกายแต่อย่างใด ที่สำคัญก็คือ เมื่อนอนไม่หลับ จงอย่าคิดฟุ้งซ่าน หรือวิตกกังวล เราจะพบว่าในประวัติของบุคคลสำคัญทั้งหลายที่ทำงานเป็นเวลายาว และหลับเพียง 3-4 ชั่วโมง ก็ไม่เกิดอันตรายแต่อย่างใด

วิธีแก้ไข 

เดล คาร์เนกี้ ได้แนะนำวิธีแก้โรคนอนไม่หลับเอาไว้ ดังนี้

  1. ถ้าท่านนอนไม่หลับ จงลุกขึ้นทำงานหรืออ่านหนังสือจนกระทั่งรู้สึกง่วง ...สังเกตุว่าผมเองจะตื่นมาเขียน Blog และอ่านหนังสือ
  2. จงจำไว้ว่า ไม่เคยมีใครตายเพราะนอนน้อยไป ความรู้สึกเป็นทุกข์ในเรื่องนอนไม่หลับต่างหากที่เป็นอันตรายร้ายแรงกว่าการนอนไม่หลับ ...ผมบอกตนเองเสมอๆ ว่า ยังมีเวลานอนอีก...ยาว นัก
  3. จงสวดมนต์ หรือสวดรำลึกถึงพระเจ้า หรือสวดถึงพระพระพุทธคุณ พระธรรมคุณ หรือพระสังฆคุณ 
  4. จงพูดกับตัวเองเพื่อให้เข้าสู่ภวังค์ โดยวิธีหย่อนคลายประสาท เช่น นึกในใจหรือไม่ ก็พูดออกมาว่า ร่างกายของเรามีอาการหย่อนคลาย มีการหย่อนคลายที่ใบหน้า ที่ดวงตา ที่ คอ ไหล แขน ขา แล้วก็หย่อนคลายทั้งหมดทำนองเดียวกับท่านสะกดจิตตัวท่านเอง ...นับแกะเป็นร้อยตัวยิ่งสนุก ยิ่งเพลิน ยังไม่ยอมหลับ หรือจะภาวนาด้วยกลวิธีใด ก็ยังหลับยาก
  5. จงบริหารกาย จงออกกำลังให้เหน็ดเหนื่อย ซึ่งจะช่วยให้ท่านหลับสบาย ..วันๆ นั่งนิ่งๆ แทบไม่ได้ออกกำลังกาย

ทบทวนตนเอง

พอรู้ข้อเท็จจริงอย่างนี้แล้วค่อยสบายใจว่า เราไม่น่าผิดปกติแต่อย่างไร เพราะพอจะหลับก็หลับได้ เพียงแต่หลับยากบ้างเป็นบางโอกาส ด้วยภาระงานที่มากโขนั่นเอง พอถึงเวลาก็ตื่นได้เอง เมื่อดูแล้วก็เป็นเวลาใกล้เคียงกันทุกวัน ทุกคืน จะได้มีเวลาสะสางการงานได้อีกด้วย และไม่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ ...แสดงว่า คงไม่ได้เป็นโรคประสาท เหมือนตอนที่กล่าวนำตอนต้น ....แต่คงไม่ถึงกับขนาดเป็นบุคคลสำคัญอะไรนั้นแน่นอน