สังเกต เฝ้าดูพี่หนิง พัชรา DSS@MSU กับงานสนับสนุนนิสิตพิการ จนถึงการจัดโครงการพากลุ่มชมรมเพื่อนแก้ว เข้าค่ายการจัดการความรู้ที่มหาชีวาลัยอีสาน ที่สตึก บุรีรัมย์ ช่วง 17-19 มี.ค.2550

ในช่วงเวลานั้นได้เห็นผลงาน กิจกรรม เรื่องราวที่สะท้อนผ่าน blog จากพี่หนิงและทีมงาน และนิสิตจากชมรมเพื่อนแก้วออกมา ในช่วงนั้น



ที่น่าสนใจคือ .. แล้วตอนนี้ เวลานี้ล่ะ 1 เดือนผ่านไป มีการเปลี่ยนแปลงอะไรเกิดขึ้นกับกลุ่มเป้าหมายขึ้นมาบ้าง

หรือเปลี่ยนแปลงเฉพาะตัวพี่หนิงและทีมงาน ที่ได้ลงมือทำงาน ได้ประสบการณ์ ความเชี่ยวชาญเพิ่มขึ้น

ในความเป็นจริงแล้ว มีผลงานและแนวคิดจากพี่หนิงมากมาย แต่ถูกถ่ายทอดในวงจำกัด เพราะงานพี่หนิงเยอะ

มีแนวคิด มุมมอง ผลงานเยอะ แต่บางทีก็เหมือนน้ำท่วมปาก เยอะจนหลายครั้งก็ไม่สามารถที่จะถ่ายทอดสู่วงกว้างได้สำเร็จ

มองในเชิงกลยุทธ์ มองในระยะยาว หากสามารถถ่ายทอดความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นหลังกิจกรรมการจัดการความรู้แก่ชมรมเพื่อนแก้วได้ ให้คนอื่นมองเห็นได้ชัดเจน

จะทำให้การจัดการความรู้แก่นิสิต มมส.  ง่ายขึ้น

ก็ในเมื่อนิสิตชมรมเพื่อนแก้ว ที่เป็นกลุ่มนิสิตพิเศษ นำหลักการจัดการความรู้มาพัฒนาตนเองได้ แล้วนิสิตปกติทั่วไป จะทำไม่ได้หรือ เมื่อเห็นผลงานกันจะจะ

จะทำให้งานที่ทำมาอย่างหนักในวันวาน จะเบาขึ้นในวันข้างหน้า

เพียงแต่ตอนนี้ พี่หนิงและทีมงานไม่กี่คนเท่านั้นที่มองเห็น แต่คนอื่นๆ มองไม่เห็น...