ในงาน มหกรรม นวตกรรม  งานหนึ่ง มี เจ้าหน้าที่คนหนึ่ง หลังจากออกจาก ห้องประชุม การแสดงนวตกรรมของ โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง บอกผมว่า " หมอ เราทำได้ดีกว่านี้อีก เราทำมานานแล้ว นี่อีกนานนะเนี่ยกว่าจะตามเราทัน เขาเพิ่งเริ่มทำ ทำไมเราไม่ส่งประกวดบ้าง  "    ผมบอกว่า " แล้วคนไข้เราคือใครกันละ "  ตั้งแต่วันนั้นจนถึง วันนี้ ก็ยังไม่ได้คำตอบจากเจ้าหน้าที่คนนั้นเลย  เพราะเธอคง งง ว่าผมถามอะไร

จริง ๆ แล้ว ไม่ว่าจะเป็นที่ไหน ถ้ามีความตั้งใจที่จะทำดีต่อคนไข้ เราควรจะชื่นชมยินดี เพราะอานิสงค์ จะตกอยู่กับคนไข้ที่นั่น   การที่มีการทำความดีเกิดขึ้น จะมากจะน้อย ก็คือสิ่งที่ดี    ถ้าเราเข้าใจว่า คนไข้ของเรา ไม่ใช่คนไข้ เฉพาะ ที่ รพ.เรา ( เช่น รพ.วารินชำราบ )  วันนี้ถ้าย้ายไป เชียงใหม่ ไม่ใช่คนไข้เรา หรืออย่างไร     ผมเคยอยู่บุณฑริก  วันนี้คนไข้บุณฑริก ไม่ใช่คนไข้เราแล้วหรืออย่างไร  (  เพราะผมอยู่ รพ.วารินชำราบ   )      ในที่สุดแล้ว ไม่ว่าที่ไหนก็เป็นคนไข้เรา ทั้งสิ้น 

 สถานบริการ ทุกแห่งก็คือ สถานบริการของเราทั้งสิ้น   ไม่ใช่เขาไม่เก่งหรือ ทำได้ไม่ดี  หรือไม่ตั้งใจทำดี  แต่ผมพบว่าหลายแห่ง ตั้งใจทำดีกว่าเราอีก   เก่งกว่าเราอีก เพียงแต่หลายที่อาจไม่มีโอกาสเท่ากับบางแห่ง  เงินมีน้อยกว่า    สิ่งอำนวยความสะดวก น้อยกว่า   หมอที่ทำงานได้ดีมากเผอิญไปเรียนต่อ   ระบบที่ดีก็อาจต้องชลอไป   พื้นที่ทำงานยากกว่า   มีปัจจัยหลายอย่างมาก ที่มากระทบต่อ การพัฒนา แม้จะเก่ง ตั้งใจดี แต่ขาดโอกาส ก็ยังไม่สามารถทำได้

 

 การทำสิ่งที่ดี ต่อคนไข้ ล้วนมีความหมาย และดีทั้งสิ้น ไม่มีใครเก่งกว่าใคร  ไม่มีใครดีเด่นกว่าใคร   ไม่ต้องเปรียบเทียบกับใคร เพราะบริบทแต่ละแห่งก็ไม่เหมือนกัน  ความยากง่ายของการทำงานก็ไม่เหมือนกัน      มีแต่ ช่วย ๆ กันไป ที่ไหนกำลังพยายาม ก็ช่วยกัน   ที่ไหนดีแล้วก็ ช่วยที่อื่นบ้าง    ผลที่ได้ตกอยู่กับคนไข้ทั้งนั้น   กิจกรรม  การแลกเปลี่ยนเรียนรู้ แบบที่เราเห็นเล่า ใน g2k บ่อย ๆ  นี่แหละครับ      ผม ชอบเป็นที่สุด 

วันนี้ถ้าเจ้าหน้าที่ คนนั้น อ่าน บันทึกนี้ ก็คงเข้าใจว่า คนไข้ของเราคือใคร  แล้วเราควรจะ จะเปรียบเทียบ ประกวดประขัน คิดว่าตัวเองดีกว่าแล้ว   หรือ ชื่นชมอย่างจริงใจ ต่อ รพ.ที่มา present  ให้เขาได้ทำงานต่ออย่างมีกำลังใจ   กันแน่