จากลา

เย็นสายน้ำรินไหลแทรกไพรพฤกษ์
เย็นรู้สึกถึงความเหงาเงาไม้ไหว
ต่อแต่นี้ก็คงพรากจากกันไกล
ไม่รู้ได้ว่าเมื่อไรจะได้พบ

เธอเข้ามาเป็นหนึ่งซึ่งใกล้ชิด
และให้สิทธิ์สร้างฝันไว้ไม่รู้จบ
กับวันชื่นคืนสดใสเมื่อได้คบ
ไม่เคยลบรางเลือนเป็นเพื่อนใจ

ใบไม้ร่วงหล่นกราวที่ราวป่า
น้ำตาฟ้าเกาะพราวขาวสดใส
แมงมุมหนึ่งถักทอก่อสายใย
สร้างรังไว้ด้วยสายขาวดูพราวตา

สายใยที่ถักทอก่อเกิดรัก
มันสั้นนักเพียงวลีที่เลอค่า
ปราสาททรายคนก่อรอเวลา
คลื่นซัดมาจึงได้เห็นเป็นแค่ทราย

ตะวันลับทิวเขาเงาแมกไม้
ลาจากไปด้วยดีมีจุดหมาย
ความโดดเดี่ยวเปลี่ยวเหงาเนาแนบกาย
ก่อนจากตายขอได้ลาต่อหน้าเธอ

พิชญ์  พจนา (ประจวบคีรีขันธ์)
ที่มา สโมสรสมานมิตร นิตยสารสกุลไทย

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน กรุกลอน...ร้อยกรองชีวิต



ความเห็น (0)

คำสำคัญ (Tags)

#บทกวี

หมายเลขบันทึก

89652

เขียน

11 Apr 2007 @ 00:40
()

แก้ไข

11 Feb 2012 @ 18:08
()

สัญญาอนุญาต

สงวนสิทธิ์ทุกประการ
อ่าน: คลิก