จากลา

เย็นสายน้ำรินไหลแทรกไพรพฤกษ์
เย็นรู้สึกถึงความเหงาเงาไม้ไหว
ต่อแต่นี้ก็คงพรากจากกันไกล
ไม่รู้ได้ว่าเมื่อไรจะได้พบ

เธอเข้ามาเป็นหนึ่งซึ่งใกล้ชิด
และให้สิทธิ์สร้างฝันไว้ไม่รู้จบ
กับวันชื่นคืนสดใสเมื่อได้คบ
ไม่เคยลบรางเลือนเป็นเพื่อนใจ

ใบไม้ร่วงหล่นกราวที่ราวป่า
น้ำตาฟ้าเกาะพราวขาวสดใส
แมงมุมหนึ่งถักทอก่อสายใย
สร้างรังไว้ด้วยสายขาวดูพราวตา

สายใยที่ถักทอก่อเกิดรัก
มันสั้นนักเพียงวลีที่เลอค่า
ปราสาททรายคนก่อรอเวลา
คลื่นซัดมาจึงได้เห็นเป็นแค่ทราย

ตะวันลับทิวเขาเงาแมกไม้
ลาจากไปด้วยดีมีจุดหมาย
ความโดดเดี่ยวเปลี่ยวเหงาเนาแนบกาย
ก่อนจากตายขอได้ลาต่อหน้าเธอ

พิชญ์  พจนา (ประจวบคีรีขันธ์)
ที่มา สโมสรสมานมิตร นิตยสารสกุลไทย