ช้าลง...แต่เดินอย่างสุขุมมากขึ้น

R2R ไม่ได้เงียบ เพียงแต่ไม่ได้เขียน Blog 

ดิฉันได้รับคำถามจากหลายท่านเหมือนกันที่สนใจเรื่อง การทำ R2R ของโรงพยาบาลยโสธรว่าไปถึงไหน อย่างไรบ้าง...  

ซึ่งจริงๆ แล้วหากพิจารณาดูแล้ว... ไม่คึกคักเหมือนช่วงแรก หากแต่เนียนเข้าไปในงานมากขึ้น มีหลายๆ  ท่านที่ยังคงปรึกษา และพูดคุยกัน ดิฉันมองว่า...“เดินช้าลง...แต่เดินอย่างสุขุมมากขึ้น”... เพียงแต่ว่าดิฉันไม่ได้นำมาเขียนบอกเล่าเก้าสิบไว้ใน Blog ก็เลยเหมือนเงียบไป  ซึ่งก็มีหลายท่านที่ถึงขั้นส่งตีพิมพ์วารสาร “ยโสธรเวชสาร” ซึ่งส่วนใหญ่เป็นท่านที่มาร่วมด้วยทีหลัง ไม่ใช่รุ่นที่เข้าอบรมกระบวนการร่วมกับเรา 

--------> กลุ่มที่มาร่วมทีหลังนี้..มีประเด็นน่าสนใจ เพราะมีพื้นฐานมาจาก การที่เขาทำกิจกรรมพัฒนาคุณภาพ และพัฒนางานมาอย่างต่อเนื่อง (CQI) ดิฉันก็เลยยุยงไปเลยว่าพัฒนาขึ้นมาอีกเป็นวิจัยไปเลย... แรกๆ ก็ไม่มั่นใจกัน..แต่เชียร์บ่อยๆ เข้า...ก็ฮึกเฮิมอยากทำหลายคนเหมือนกัน 

ซึ่งจริงๆ แล้วดิฉันอยากให้ดูเป็นธรรมชาติ ไม่ต้องประกาศออกมาว่าฉันทำ R2R นะ... แต่ให้ทำไปเลย คิดพัฒนางานไปเลย และใช้กระบวนการทางวิจัยเข้ามาใช้ในกระบวนการพัฒนางานนี้... 

จริงๆ แล้วโดยส่วนตัวดิฉันเอง... ไม่ชอบทำงานช้าง...ชอบทำงานมดมากกว่า.. ไม่ต้องตีฆ้องร้องประกาศ แต่ให้ทำไปเลยทำไปเรื่อยๆ เนียนเข้าไปในเนื้องาน พอทำไปเรื่อยๆ เราจะรู้สึกคุ้นเคยและชิน และรับว่าเป็นส่วนหนึ่งในการทำงานที่เราควรทำ โดยจะไม่เกิดความรู้สึกขัดใจมากในการทำ