เมื่อคืน เบียร์จัง ได้ไปดูหนังที่ห้องเอกคุง ระหว่างนั้น เราสนทนากันหลายเรื่อง สิ่งที่ผมคิดในใจจากการสนทนาเรื่องราวต่างๆ

  ๑. อะไรคือวินัยข้าราชการ ข้าราชการบางคน นำเวลาที่ตนต้องทำหน้าที่ในสถานศึกษาของตน ออกไปหาเงินข้างนอก ปล่อยหน้าที่หลักให้ผู้อื่นทำ ดูเหมือนไม่น่าจะเหมาะสม

  ๒. ทุกคนต่างพยายามเร่งรีบพัฒนาหลักสูตรให้ทันสมัย และให้เป็นจุดสนใจกับลูกค้าคือนักศึกษา เพื่อรองรับความความเปลี่ยนแปลง ส่วนหลักสูตรเก่าๆ ที่ไม่มีนักศึกษาแม้จะสำคัญก็มีอันต้องปิดตัวลง อย่างสาขาวิชา ภูมิศาสตร์เป็นต้น

  ๓. การศึกษาของนักศึกษาบางคน (ซึ่งมากและมาก) มิได้ต้องการความรู้หากแต่ต้องการแค่ใบผ่านความรู้

  ๔. หลักสูตรสาขาใด ไม่ได้สร้างกำไรให้กับสถานศึกษา หลักสูตรสาขานั้นมีอันต้องปิดตัวลง

  ๕. ไม่มีเงิน หมดสิทธิ์เรียน

   ๖. สิ่งที่การศึกษาควรจะทำคืออะไรกันแน่

   ๗. เราจะทำให้ชุมชนมีความสามัคคี ร่วมมือร่วมใจด้วยความบริสุทธิ์ใจได้อย่างไร ในเมื่อสถานศึกษาซึ่งคาคั่งไปด้วยผู้มีการศึกษายังไม่มีความสามัคคีกัน แก่งแย่ง แข่งขัน จับผิดกันอยู่ตลอดเวลา