อาศัยใจรักที่จะทำแม้เงินไม่มี

          ครั้งหนึ่ง....นานมาแล้ว   จำได้ว่าสมัยเด็ก ๆ  ครูเคยพาไปทัศนศึกษาที่เขื่อนเชี่ยวหลาน  พวกเราก็จะได้ความรู้มากมาย  ไม่ว่าจะเป็นการเดินทางจากท่าศาลาไปที่สุราษฎร์ธานี  มีเส้นทางไปอย่างไร  เหมือนหรือแตกต่างจากถนนที่ท่าศาลาหรือไม่  เขื่อนคือที่กั้นน้ำ  เห็นแต่ในหนังสือ  ครูพาไปเห็นของจริง  มันใหญ่จริง ๆ  เรียกว่าเอาภูเขามาทำเป็นที่กักเก็บน้ำ ตื่นเต้น  ตื่นตา  ตื่นใจและประทับใจมาตราบเท่าทุกวัน   เราไม่รู้หรอกว่าครูจะต้องใช้งบประมาณในการจัดกิจกรรมครั้งนี้มากหรือน้อยเพียงไร  หรือจะต้องมีวิธีการดำเนินโครงการอย่างไร  รู้แต่เพียงว่าเราพาข้าวห่อไปกินที่เขื่อนเชี่ยวหลานกัน  เงินค่ารถไม่ต้องเสีย  แล้วจะต้องตอบคำถามครูให้ได้ว่าไปแล้วได้อะไร  เมื่อเราเติบใหญ่ก็คิดการที่จะพานักเรียนไปทัศนศึกษาแหล่งเรียนรู้ในท้องถิ่นเพื่อให้นักเรียนเกิดความรักและสำนึกให้ได้ว่ากว่าจะได้มาเป็นแหล่งโบราณในท้องถิ่นเป็นมาเป็นไปอย่างไร    แต่กิจกรรมการพานักเรียนไปท่องเที่ยวแหล่งเรียนรู้ที่จะดำเนินต่อไปนี้  เราจะจัดกันเองเป็นกิจกรรมที่ไม่ใช่พาลูกหลานเที่ยวแต่เป็นการพานักเรียนไปทัศนศึกษายังแหล่งเรียนรู้ภายในท้องถิ่น  ปัญหาก็มีอยู่ว่า  คนอยากทำแต่งบไม่มี  เอ้งบไม่มีเป็นเรื่องสำคัญหรือไม่  พวกเราคณะทำงานทุกคนร่วมกันคิดดูแล้ว 

          ในเมื่ออยากพานักเรียนไปให้มีความรู้ให้เกิดการเรียนรู้และร่วมสำนึกในความเป็นคนของชุมชนท่าศาลา  ถ้าทำแล้วได้ประโยชน์เราจะทำหรือไม่  เป็นที่ตกลงกันว่าทำ 

            แล้วเราจะจัดการอย่างไรล่ะ   พวกคณะทำงานร่วมประสานเครือข่ายทั้งใกล้ตัวและไกลตัว  ไม่ว่าจะเป็นการประสานงานทั้งแหล่งเรียนรู้ที่จะไปศึกษาเรียนรู้และประสานเรื่องการเดินทาง  เกี่ยวกับอาหารและเครื่องดื่มที่จะจัดให้นักเรียนและคณะ  ก็ได้รับการตอบรับจากเครือข่ายเป็นอย่างดี  ทำให้คณะทำงานได้รู้ว่าการจัดกิจกรรมให้เด็กและเยาวชนไม่เกิดผลทันตาแต่ก็ต้องอาศัยใจรักที่จะทำ   แม้เงินไม่มี  แต่มีดีที่เครือข่ายยังเห็นความสำคัญของการจัดกิจกรรมครั้งนี้  ขอขอบคุณผู้ร่วมอุดมการณ์ ที่ยังยึดมั่นจะจัดกิจกรรมเพื่อเด็กและเยาวชนต่อไป