บาดมือบาดใจ

เมื่อครั้งเปิดร้านยามหาวิทยาลัยใหม่ๆ เราได้รับมอบหมายให้ไปอยู่เวรที่ร้านยา วันนั้นเป็นเวลาประมาณทุ่มกว่าๆ มีพี่ที่ขายผลไม้ที่โต้รุ่งวิ่งเข้ามนร้านด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด เนื่องจากโดนมีดปอกผลไม้บาด และพี่บอกว่าเป็นเบาหวาน ตอนนั้นก็ตกใจมากเหมือนกันและคิดว่าเป็นหน้าที่ของเภสัชกรในร้านยาหรือไม่ ในการทำแผล แต่เนื่องจากเป็นภาวะฉุกเฉิน และมีเลือดออกมากพอสมควร จึงรีบใส่ถุงมือ และห้ามเลือดคนไข้ก่อนโดยใช้ผ้ากอซกดไว้ จนเลือดหยุดไหล และใช้น้ำเกลือ และ povidine ล้างแผลแล้วทำการปิดแผลให้เรียบร้อย จากนั้นจ่ายยา cloxacillin (500) 1x4 ac&hs และ para (500) 2 tab prn และมอบอุปกรณ์ต่างๆ ที่ใช้ล้างแผลให้ไปทำแผลอีกเช้าและเย็น หลังจากนั้นเมื่อไปซื้อผลไม้ที่ร้านพี่เค้าอีก 1 สัปดาห์ก็ได้สอบถามเรื่องแผลอีกครั้ง พบว่า แผลหายดีแล้ว

สรุป สิ่งที่ประทับใจคือ เภสัชกรในร้านยาสามารถเป็นที่พึ่งให้ประชาชนยามฉุกเฉิน และประชาชนก็คิดถึงเราก่อนใคร